Bitwa pod Kockiem (1920)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bitwy stoczonej w czasach wojny polsko–bolszewickiej. Zobacz też: inne bitwy stoczone pod Kockiem.
Bitwa pod Kockiem
wojna polsko-bolszewicka
Czas 14–16 sierpnia 1920
Miejsce Kock
Terytorium Polska
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Andrzej Galica
Położenie na mapie Polski w latach 1924–1939
Mapa lokalizacyjna Polski w latach 1924–1939
miejsce bitwy
miejsce bitwy
51°39′N 22°27′E/51,650000 22,450000

Bitwa pod Kockiem – bitwa stoczona w dniach 14–16 sierpnia 1920 roku podczas wojny polsko–bolszewickiej w ramach Bitwy Warszawskiej.

Do walk pod Kockiem doszło w związku z początkowym zamiarem dowództwa polskiego, by utrzymać w rejonie Kocka przyczółek na północnym brzegu Wieprza. W nocy z 14 na 15 sierpnia pozycje polskie pod Kockiem zaatakowała sowiecka 170 Brygada Piechoty. Pod jej naciskiem wojska polskie opuściły Kock i wycofały się na południowy brzeg Wieprza. W ramach polskiego przeciwuderzenia dowodzona przez generała Andrzeja Galicę 21 Dywizja Piechoty Górskiej po kilkugodzinnej walce odzyskała Kock rankiem 16 sierpnia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.