Bitwa pod Krasnobrodem (1672)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Krasnobrodem
wojna polsko-turecka 1672-1676
Ilustracja
Wyprawa na czambuły tureckie, płaskorzeźba na ścianie pałacu w Wilanowie
Czas 5-6 października 1672
Miejsce Krasnobród
Wynik zwycięstwo Polski
Strony konfliktu
I Rzeczpospolita, Kozacy Chanat krymski
Kozacy Doroszeńki
Dowódcy
Jan Sobieski
Michał Chanenko (Haneńko)
Piotr Doroszenko
Położenie na mapie Krasnobrodu
Mapa lokalizacyjna Krasnobrodu
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie powiatu zamojskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zamojskiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie gminy Krasnobród
Mapa lokalizacyjna gminy Krasnobród
miejsce bitwy
miejsce bitwy
50°32′40,9200″N 23°13′05,1600″E/50,544700 23,218100
Wojna polsko-turecka 1672–1676

Ładyżyn (1672) – Humań (1672) – Kamieniec Podolski (1672) – Korzec (1672) – Lwówwyprawa na czambuły (1672) – Krasnobród (1672) – Narol (1672) – Niemirów (1672) – Komarno (1672) – Petranka (1672) – Kałusz (1672) – Chocim (1673) – Lesienice (1675) – Trembowla (1675) – Wojniłów (1676) – Żurawno (1676)

Bitwa pod Krasnobrodem miała miejsce 5-6 października 1672 podczas wyprawy Sobieskiego na czambuły w ramach wojny polsko-tureckiej 1672-1676.

Znajdujący się 5 października w Krasnymstawie hetman wielki koronny Jan Sobieski po odesłaniu taboru do miejscowości Krupa ruszył w stronę Zamościa, gdzie znajdował się Haneńko z 2 tys. żołnierzy. Po drodze Sobieski rozsyłał szeroko podjazdy, które pobiły kilka luźnych grup tatarskich. Wkrótce jednak posłany przodem do Zamościa goniec przyniósł wieść o tym, że Haneńko wyprawił się do województwa bełskiego. Jednocześnie przybył jeden z podjazdów, którym dowodził kozak zaporoski Zawisza z wieścią o czambule tatarskim stojącym w okolicach Krasnobrodu. Stojący wtedy w Sitańcu Sobieski, nie zważając na silny deszcz i błoto, ruszył natychmiast o północy w kierunku Krasnobrodu.

Po drodze posłał na Turobin i Zwierzyniec chorągiew pancerną pod wodzą porucznika Pruszkowskiego. Podjazd ten pobił kilka grup tatarskich, dowiadując się przy tym o sytuacji. Hetman 6 października zdecydował, że po 52-kilometrowym marszu nie będzie wdawał się w nocną walkę i postanowił poczekać do świtu. Obawiał się, że w nocy znaczna ilość Tatarów z czambułu zdoła się wymknąć i zawiadomić pozostałe czambuły, eliminując tym samym element zaskoczenia. Po wysłaniu na podjazd swych najlepszych oficerów łącznie ze zmęczonym Pruszkowskim, z resztą sił zatrzymał się w rejonie wsi Potoczek, Adamów i Suchowola. W międzyczasie w nocy na znajdujących się w Krasnobrodzie Tatarów uderzył Haneńko, który wbrew temu co mówił, nie udał się do województwa bełskiego, lecz także ruszył na Krasnobród. Czambuł tatarski został rozpędzony bez większych strat, natomiast Kozacy Doroszeńki zamknęli się w miejscowej kaplicy. Haneńko nie mógł zmusić ich do kapitulacji, więc podpalił kaplicę.

Hetman na odgłos walki natychmiast ruszył swe siły w kierunku Krasnobrodu, gdzie przybył w ciągu pół godziny. Na miejscu nie było już jednak Haneńki, który nie chciał łączyć się z hetmanem i udał się do Zamościa. Wojskom hetmańskim pozostało już tylko wyłapywanie rozbitych grup tatarskich i zbieranie porzuconego jasyru, który w liczbie 2500 ludzi odesłany został do Zamościa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]