Bitwa pod Tienhaara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Tienhaara
II wojna światowa, wojna kontynuacyjna
Czas 22 czerwca 1944
Miejsce okolice Tienhaara
Wynik zwycięstwo Finów
Strony konfliktu
 Finlandia  ZSRR
Dowódcy
Finlandia Karl Lennart Oesch
Finlandia Alpo Marttinen
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dmitrij Gusiew
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Michaił Tichonow
Położenie na mapie Finlandii
Mapa lokalizacyjna Finlandii
miejsce bitwy
miejsce bitwy
60°44′40,2″N 28°40′48,0″E/60,744500 28,680000

Bitwa pod Tienhaara – bitwa stoczona podczas wojny kontynuacyjnej pomiędzy Finlandią a ZSRR na północ od Wyborga 22 czerwca 1944 roku po tym, jak Armia Czerwona zdobyła Wyborg. Po utracie Wyborga Finowie skoncetrowali swoje siły w rejonie wioski Tienhaara, gdzie znajdowały się doskonałe pozycje do obrony z pobliskimi traktami wodnymi dzielącymi wąskie pole bitwy w wiele małych wysp.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Ofensywa karelska rozpoczęta przez Armię Czerwoną 10 czerwca w kilka dni przebiła ufortyfikowane linie obronne w południowej Finlandii na Przesmyku Karelskim. W dniu 20 czerwca nadciągające siły radzieckie znajdowały się dosłownie u bram Wyborga. Fińska 20. Brygada została przeznaczona do obrony miasta, jednak była niewłaściwie wyposażona, gdyż brakowało jej broni przeciwpancernej. Nie posiadała armat przeciwpancernych PaK 40 i pomimo tego, iż miała na stanie kilka Panzerfaustów oraz Panzerschrecków, to jej żołnierze niebyli przeszkoleni w zakresie używania tych broni[1]. 20. Brygada nie była przygotowana na radziecki atak pancerny prowadzony przez 90. Dywizję Strzelecką 108. Korpusu Strzeleckiego wspieraną przez 260. samodzielny pułk czołgów ciężkich i 1238. pułk dział samobieżnych i jej opór załamał się szybko, a większość jej żołnierzy albo uciekła w panice albo pod wpływem rzekomych rozkazów nakazujących odwrót[1].

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Fiński 61. Pułk Piechoty składający się głównie ze szwedzkojęzycznych Finów pod dowództwem podpułkownika Alpo Marttinena z fińskiej 17. Dywizji Piechoty (dowodzonej przez gen. mjr Alonzo Sundmana) przybył do przesmyku z rzeki Świr niezwłocznie po utracie Wyborga. Pułk został rozmieszczony do obrony w Tienhaara, która znajdowała się na drodze wzdłuż wybrzeża prowadzącej na północ od Wyborga w kierunku Finlandii na brzegu Kivisillansalmi 22 czerwca, odciążając tym samym zużyte wojska[2]. Posiadając silne wsparcie artylerii oraz wsparcie lotnicze z Gefechtsverband Kuhlmey, niemieckiej jednostki lotniczej pod dowództwem podpułkownika Kurta Kuhlmeya, pułk był w stanie utrzymać pozycje w rejonie Tienhaara, w tym Kivisillansalmi, przed powtarzającymi się atakami dwóch radzieckich dywizji ze 108. Korpusu Strzeleckiego wspieranego przez silną artylerię[3]. Po zakończeniu bitwy 23 czerwca dówódca fińskiej obrony Marttinen został awansowany do stopnia pułkownika[2].

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Siły radzieckie usiłowały przebić się na północ, jednak nie udało im się przełamać fińskich linii obronnych[2][3]. Radziecki dowódca, marszałek Leonid Goworow, zdecydował, iż dalsze próby przekroczenia tego odcinka byłyby zbyt kosztowne i zdecydował się na skoncentrowanie większości swoich sił w rejonie Juustila-Ihantala, co doprowadziło do walk o Tali-Ihantala[3]. Siły fińskie utrzymały Tienhaara aż do zawieszenia broni we wrześniu 1944 roku. Na konferencji w Paryżu w lutym 1947 roku obszar ten przekazano ZSRR.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ari Raunio, Juri Kilin: Jatkosodan torjuntataisteluja 1942-44 [Bitwy obronne wojny kontynuacyjnej 1942-44]. Keuruu: Otavan Kirjapaino Oy, 2008, s. 142–143. ISBN 978-951-593-070-5. (fiń.)
  2. a b c Ari Raunio, Juri Kilin: Jatkosodan torjuntataisteluja 1942-44 [Bitwy obronne wojny kontynuacyjnej 1942-44]. Keuruu: Otavan Kirjapaino Oy, 2008, s. 146. ISBN 978-951-593-070-5. (fiń.)
  3. a b c Henrik O. Lunde: Finland's War of Choice. Casemate Pub, 2011, s. 289. ISBN 978-1-935149-48-4.