Bitwa pod Wesołówką

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Wesołówką
II wojna światowa
Czas 30 lipca 1944
Miejsce Wesołówka
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna akcja Burza
Wynik rozbicie batalionu AK
Strony konfliktu
 Polskie Państwo Podziemne  III Rzesza
Dowódcy
kpt. „Swojak” (Ignacy Zarobkiewicz) płk Erich Lümmer
Siły
I batalion AK „Sandomierz” ok. 200 osób jednostki 18 Dywizji Artylerii, żandarmeria 3000 żołnierzy
Straty
60 zabitych w walce i rozstrzelanych 8 zabitych, 10 rannych
brak współrzędnych

Bitwa pod Wesołówką – bitwa stoczona 30 lipca 1944 roku przez I batalion AK „Sandomierz” dowodzony przez kpt. „Swojaka” (Ignacy Zarobkiewicz) zmobilizowany w ramach akcji „Burza”, a 18 Dywizją Artylerii Wehrmachtu wspieraną przez oddziały żandarmerii z Sandomierza.

I batalion[edytuj | edytuj kod]

I batalion „Sandomierz” został odtworzony przez podobwód Sandomierz AK w ramach przygotowania do akcji „Burza”, był on częścią 2 Pułku Piechoty Legionów AK wchodzącego w skład odtwarzanej 2 Dywizji Piechoty Legionów AK „Pogoń”.

Koncentrację I batalionu wyznaczono na dzień 26 lipca 1944 roku w rejonie młyna wodnego w Pęczynach. I batalion zorganizowany był w 3 kompanie piechoty, 21-osobowy pluton BCh i 17-osobowy pluton NSZ. Łącznie batalion liczył ok. 180-200 żołnierzy z czego 50% uzbrojona w 1 ckm, 2 lkm, 1 rkm, 7 stenów, 35 karabinów, kilkadziesiąt pistoletów, 2 piaty, 50 granatów.