Bob Dandridge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bob Dandridge
# 10
rzucający obrońca/niski skrzydłowy
Pełne imię i nazwisko Robert L. Dandridge
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1947
Richmond
Wzrost 198 cm
Masa ciała 88 kg
Kariera
Aktywność 1968–1981
Szkoła średnia Maggie Walker (Richmond, Wirginia)
College Norfolk State (1965–1969)
Draft 1969, numer: 45
Milwaukee Bucks

Robert L. "Bob" Dandridge (ur. 15 listopada 1947 w Richmond) – amerykański koszykarz, obrońca, 2-krotny mistrz NBA[1], uczestnik spotkań gwiazd.

Po ukończeniu uczelni Norfolk State przystąpił do draftu NBA w 1969 roku. Został w nim wybrany dopiero z numerem 45 przez klub Milwaukee Bucks. Niski numer w naborze był spowodowany w dużej mierze występami w dywizji drugiej NCAA, której spotkania nie były transmitowane przez ogólnokrajową telewizję, tak więc i jej zawodnicy byli mniej rozpoznawalni, nawet pomimo solidnych osiągnięć.

W debiutanckim sezonie Dandridge notował średnio 13,2 punktu, 7,7 zbiórki oraz 3,3 asysty[2], zamykając tym samym usta wielu malkontentom, kwestionującym jego talent. Bucks zajęli drugie miejsce w lidze z rezultatem 56-26[3], a Dandridge wraz z Lew Alcindorem zostali zaliczeni do NBA All-Rookie Team[4]. W play-off Bucks przegrali w półfinałach dywizji wschodniej z kroczącymi po mistrzostwo New York Knicks.

Sezon 1970/71 okazał się najlepszym w historii klubu z Milwaukee. Zespół zdominował rozgrywki, wygrywając aż 66 spotkań sezonu regularnego, w trakcie których Dandridge uzyskiwał 18,4 punktu, 8 zbiórek i 3,5 asysty[2]. Podczas kolejnej fazy rozgrywek drużyn z Wisconsin wyeliminowała najpierw San Francisco Warriors (4-1), następnie Los Angeles Lakers (4-1), po czym bez najmniejszych problemów sięgnęła po mistrzostwo ligi, pokonując w finale Baltimore Bullets 4-0.

Po raz drugi Bucks pojawili się w finale w 1974 roku. Tym razem byli jednak zmuszeni uznać wyższość Celtics, po bardzo zaciętej batalii (4-3)[1]. Rok później Dandridge został liderem NBA w liczbie zgromadzonych fauli (330)[2]. Jako strzelec wypadł najlepiej podczas rozgrywek 1975/76, kiedy to zdobywał 21,5 punktu na mecz, pod względem zbiórek (8,2) w 1973 roku, a asyst (4,7) w 1979[2]. Był też czterokrotnie w karierze wybierany do udziału w NBA All-Star Game.

W sierpniu 1977 roku podpisał, jako wolny agent umowę z Washington Bullets i już w tym samym sezonie sięgnął z nimi po mistrzostwo ligi u boku Wesa Unselda oraz Elvina Hayesa. Bullets pokonali wtedy Seattle SuperSonics 4-3[1]. Rok później zespół ze stolicy przystąpił do obrony tytułu. Niestety SuperSonics okazali się zbyt mocni, biorąc udany rewanż za ubiegłoroczna porażkę i zwyciężając wysoko 4-1[1]. Na pocieszenie pozostały Dandridge'owi wyróżnienia w postaci wyboru do pierwszego składu najlepszych obrońców ligi oraz drugiego składu najlepszych zawodników całej NBA.

Karierę sportową zakończył tam, gdzie ją rozpoczął, czyli ponownie w Milwaukee, w 1982 roku.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

College[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrz CIAA (1968)

NBA[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Finals Champions and MVPs (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. a b c d Bob Dandridge - Statistics (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. 1969-70 NBA Season Summary (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. a b All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. All-Defensive Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Free Throws (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 24 marca 2018].