Bob Montgomery

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bob Montgomery
Pseudonim Bobcat
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1919
Sumter
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1998
Filadelfia
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 171 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa lekka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 97
Zwycięstwa 75
Przez nokauty 37
Porażki 19
Remisy 3

Bob Montgomery (ur. 10 lutego 1919 w Sumter w stanie Karolina Południowa, zm. 25 sierpnia 1998 w Filadelfii) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1938. Wygrał pierwszych 14 walk, a po zremisowaniu kolejnej zwyciężył w następnych ośmiu. Pierwszej porażki doznał w 1939. Od 1940 mierzył się ze znanymi przeciwnikami. W tym roku został pokonany przez Lewa Jenkinsa i Sammy'ego Angotta. W 1941 zrewanżował się Jenkinsowi, a także pokonał m.in. Sluggera White'a i Daveya Daya. W 1942 dwukrotnie przegrał z Angottem.

21 maja 1943 w Nowym Jorku zmierzył się z Beau Jackiem w walce o tytuł mistrza świata wagi lekkiej uznawanego przez NYSAC. Była to pierwsza z czterech walk między tymi pięściarzami, które wszystkie toczyły się w Madison Square Garden. Montgomery wygrał na punkty i odebrał Jackowi tytuł mistrza. Później wygrał w towarzyskich walkach z Fritziem Zivicem i Peteyem Scalzo, a 19 listopada uległ w rewanżu Beau Jackowi, który odzyskał mistrzostwo.

25 stycznia 1944 w Filadelfii znokautował w 12. rundzie przyszłego mistrza świata Ike'a Williamsa, a w następnej walce 18 lutego w Madison Square Garden został niespodziewanie znokautowany w 1. rundzie przez Ala "Bummy" Davisa[1]. W kolejnej walce 3 marca odzyskał mistrzostwo świata według NYSAC po wygranej na punkty z Beau Jackiem. 4 sierpnia 1944 zmierzył się w swym czwartym pojedynku z tym bokserem. Tytuł mistrza świata nie był stawką tej walki. Bilety mogli kupić tylko posiadacze obligacji wojennych wypuszczonych przez rząd USA. Jack i Montgomery, którzy służyli wówczas w armii, odmówili wynagrodzenia za tę walkę. Beau Jack wygrał na punkty po 10. rundach.

15 lutego 1946 Montgomery pokonał w walce towarzyskiej Leo Rodaka, a 28 czerwca w Nowym Jorku obronił tytuł po wygranej z Alliem Stoltzem przez nokaut w 13. rundzie. 19 sierpnia tego roku został znokautowany w 2. rundzie w walce towarzyskiej przez Wesleya Mouzona, ale zrewanżował mu się w walce o mistrzostwo 26 listopada 1946 w Filadelfii, nokautując go w 8. rundzie.

4 sierpnia 1947 w Filadelfii zmierzył się ponownie z Ike'em Williamsem, który był wówczas mistrzem świata wagi lekkiej organizacji NBA. Stawką był zunifikowany tytuł mistrza świata. Williams wygrał przez techniczny nokaut w 6. rundzie. Po tej walce Montgomery walczył jeszcze dwa razy w 1947 i cztery razy w 1950, wszystkie walki przegrywając.

Później był promotorem bokserskim w Filadelfii[2].

Został wybrany w 1995 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy. Zmarł trzy lata później w Filadelfii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bummy Davis vs. Bob Montgomery, boxrec.com [dostęp 2013-04-01] (ang.).
  2. James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 513. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]