Bobroszczur złotobrzuchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bobroszczur złotobrzuchy
Hydromys chrysogaster[1]
É.Geoffroy Saint-Hilaire, 1804
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj bobroszczur
Gatunek bobroszczur złotobrzuchy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Rozmieszczenie podgatunków:

     H. c. chrysogaster

     H. c. beccarii

     H. c. fuliginosus

     H. c. fulvolavatus

     H. c. reginae

Bobroszczur złotobrzuchy[3], dawniej także bobroszczur[4] (Hydromys chrysogaster) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych[5].

Polska nazwa zwyczajowa[edytuj | edytuj kod]

We wcześniejszej polskiej literaturze zoologicznej Hydromys chrysogaster było oznaczane nazwą „bobroszczur”[4]. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi nadano nazwę bobroszczur złotobrzuchy, rezerwując nazwę bobroszczur dla rodzaju tych gryzoni[3].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Bobroszczury złotobrzuche zamieszkują brzegi jezior i rzek Australii i Tasmanii oraz części okolicznych wysepek. Można je również spotkać na terenie Nowej Gwinei[5].

Habitat[edytuj | edytuj kod]

Bobroszczury złotobrzuche gnieżdżą się na brzegach zbiorników wodnych w wydrążonych przez siebie tunelach lub pustych kłodach. Są zwierzętami lądowymi jednak są zależne od zbiorników wodnych jako źródła pożywienia. Zamieszkują tereny otaczające zarówno naturalne, jak i sztuczne zbiorniki. Mogą również przeżyć w rejonach, gdzie zbiorniki wodne są zanieczyszczone lub w zbiornikach półsłonych[5].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Rozmnażanie bobroszczurów złotobrzuchych rozciąga się na okres wiosny i lata. Ciąża trwa około 35 dni. Samice są gotowe do ponownego zapłodnienia od razu po porodzie, tak więc kolejne mioty mogą pojawiać się w 35-dniowych odstępach. Samice mogą wydać na świat do pięciu miotów rocznie, jednak zazwyczaj liczba ta waha się od jednego do trzech. Każdy miot składa się z trzech lub czterech młodych. Potomstwo bobroszczura złotobrzuchego rodzi się nagie i ślepe, jednak szybko się rozwija. Młode zazwyczaj osiągają niezależność po około 35 dniach, a po upływie roku są już zdolne do rozrodu[6].

Annali del Museo civico di storia naturale di Genova (1880) (18223522340).jpg

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała bobroszczura złotobrzuchego wynosi 231–370 mm, a masa 340–1275 g. Brak jest różnicy w rozmiarach ciała pomiędzy płciami[7]. Bobroszczury są dobrze przystosowane do żerowania w środowisku wodnym. Ich palce, zarówno u kończyn górnych, jak i dolnych, połączone są błoną pławną, a gęste futro nie przepuszcza wody. Bobroszczur złotobrzuchy ma spłaszczoną głowę, wydłużony, tępo zakończony pysk, małe uszy i oczy. Charakterystyczną cechą zwierzęcia jest gruby ogon o długości 242–345 mm. Poszczególne osobniki bobroszczurów złotobrzuchych różnią się nieco umaszczeniem. Gama barwna obejmuje szary, ciemnobrązowy, czasem niemal czarny. Cechą łączącą umaszczenie wszystkich osobników jest białe zakończenie ogona[6].

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Bobroszczury złotobrzuche żywią się wodnymi ptakami i owadami, rybami, małżami, ślimakami, żabami oraz jajami. Mogą również żerować na nadbrzeżnej roślinności.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hydromys chrysogaster, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hydromys chrysogaster. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Hydromys chrysogaster. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2009-12-06]
  6. a b Barbara Lundrigan, Kim Pfotenhauer: Hydromys chrysogastergolden-bellied water rat (ang.). Animal Diversity Web., 2003. [dostęp 2014-03-23].
  7. G. H. H. Tate: Results of the Archbold expeditions. no. 65, The rodents of Australia and New Guinea. Bulletin of the American Museum of Natural History, 1951.