Bogdan Kostrzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bogdan Kostrzewski (ur. 2 lipca 1915 w Poznaniu, zm. 12 kwietnia 1971 w Poznaniu) – docent, doktor, polski archeolog, muzeolog, długoletni dyrektor Muzeum Archeologicznego w Poznaniu, prowadził wykopaliska w Gieczu. Był synem prof. dr Józefa Kostrzewskiego.

W 1935 zapisał się na Wydział Prawa przy Uniwersytecie Poznańskim, ale już roku akademickim 1936/1937 podjął studia na Wydziale Humanistycznym z prehistorią jako głównym przedmiotem. W czasie studiów odbył praktykę wykopaliskową na słynnym grodzisku kultury łużyckiej w Biskupinie i brał udział w badaniach stołecznego grodu w Gnieźnie. Następnie podjął pracę w charakterze wolontariusza w Dziale Prehistorycznym Muzeum Wielkopolskiego w Poznaniu. Studia przerwał mu wybuch II wojny światowej.

W 1945 wraz z ojcem prof. Józefem Kostrzewskim przystąpili do odbudowy ośrodka archeologicznego, który zniszczyli okupanci. Ukończył przerwane studia i w listopadzie 1945 uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim stopień magistra filozofii z zakresu prehistorii. W maju 1945 z mianowano go młodszym asystentem przy Katedrze Prehistorii Uniwersytetu Poznańskiego, od grudnia 1945 podjął pracę w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu w charakterze kustosza, później wicedyrektora, a od 1 września 1958 dyrektora, którą to funkcję sprawował do 31 maja 1968, do czasu, kiedy stan jego zdrowia nie zezwolił na jej dalsze pełnienie. W Muzeum Archeologicznym pracował nadal na stanowisku kustosza i kierownika Rezerwatu Archeologicznego w Gieczu[1].

Pochowany na Cmentarzu parafialnym na Smochowicach w Poznaniu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 355. ISBN 83-01-02722-3.