Bogusław Burnat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogusław Burnat
Ilustracja
Bogusław Burnat w 2009 r.
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1931
Kraków
Data i miejsce śmierci 11 lutego 2010
Wrocław
Zawód, zajęcie inżynier górnictwa, ratownik górniczy, wynalazca, inspektor górniczy, redaktor i nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” POL Zasłużony Górnik (1955)

Bogusław Burnat (ur. 15 kwietnia 1931 w Krakowie, zm. 11 lutego 2010 r. we Wrocławiu) – polski naukowiec, inżynier górnictwa, ratownik górniczy, wynalazca, inspektor górniczy, redaktor i nauczyciel akademicki. Absolwent Wydziału Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej (1955), gdzie się doktoryzował (1972).

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z dwóch pierwszych wykładowców nowo utworzonego Wydziału Górniczego Politechniki Wrocławskiej (1965–1967). Był członkiem Sekcji Mechanizacji Górnictwa Komitetu Górnictwa Polskiej Akademii Nauk (1976–1984). Uczestniczył w konferencjach naukowo-technicznych polskich i zagranicznych. Jest autorem ponad 80 publikacji polskich i zagranicznych, a także współautorem (wraz z J.I.Korzeniowskim) podręczników: „Prowadzenie ruchu odkrywkowych zakładów górniczych kopalin pospolitych” (1998 r.) oraz „Kopaliny pospolite – prowadzenie ruchu odkrywkowych zakładów górniczych kopalin pospolitych” (2003 r.). W ramach działalności eksperckiej pełnił przez kilka kadencji funkcję biegłego sądowego Sądów Okręgowych we Wrocławiu oraz Jeleniej Górze.

Praca w górnictwie[edytuj | edytuj kod]

Pracownik średniego i wyższego dozoru kopalń węgla kamiennego (od 1955), w tym jako ratownik górniczy (1955–1960). Był zastępcą dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu (1967–1979), a także naczelnym inżynierem inwestycji KGHM (do 1984 r.). Na Węgrzech piastował stanowisko zastępcy dyrektora Zespołu Budów Górniczych (1984–1989).

Projekty wynalazcze[edytuj | edytuj kod]

Opracował kilkanaście wynalazków dotyczących górnictwa, które uzyskały ochronę patentową. Do najważniejszych zalicza się:

  • „Przystosowanie wrębiarki ścianowej do ładowania urobku i szybkiego manewrowania” (1956, UP PRL 9910);
  • „Hydrauliczne urządzenie do napinania taśm przenośników, z automatyczną regulacją stanu napięcia” (1964, UP PRL 13268);
  • „Bęben przenośnika taśmowego z napędem hydraulicznym” (współautor, 1966, UP PRL 17719).

Działalność szkoleniowa i publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Był szkoleniowcem kadr górniczych i inżynierskich jako kierownik Ośrodka Szkolenia Górniczego przy Zarządzie Wrocławskiego Oddziału Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa (1995-2000). Był także redaktorem naczelnym czasopism górniczych:

  • „Kopaliny Pospolite” (1996-2001),
  • „Kopaliny Podstawowe i Pospolite Górnictwa Skalnego” (2001-2010).

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W uhonorowaniu zasług dla branży górniczej, był wielokrotnie odznaczany, otrzymał m.in.: odznakę tytułu honorowego „Zasłużony Górnik PRL”, Order Sztandaru Pracy II kl, Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty i Srebrny Medal „Za zasługi dla pożarnictwa”, Złotą Odznakę „Budowniczy LGOM”, Odznakę „Zasłużony dla Województwa Legnickiego”.

Był także laureatem wielu nagród: Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1972, 1977) oraz Ministra Przemysłu Ciężkiego (1975).

Nagroda im. dr. inż. Bogusława Burnata[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenie Kopalń Odkrywkowych z Wrocławia przyznaje od 2011 r. nagrodę imienia Bogusława Burnata za zasługi na polu likwidowania barier dla rozwoju górnictwa odkrywkowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Vivat Akademia (Periodyk Akademii Górniczo-Hutniczej) 2010, nr 4, s. 70-71
  • Kopaliny Podstawowe i Pospolite Górnictwa Skalnego 2010, nr 2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]