Bohdan Debenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Debenko
Богдан Федорович Дебенко
Pełne imię i nazwisko Bohdan Fedorowycz Debenko
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1960
Wołczyniec, o/Stanisławowa
Data i miejsce śmierci 15 kwietnia 1997
Iwano-Frankiwsk
Wzrost 172 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
DJuSSz-2 Iwano-Frankiwsk
Internat Sportowy Charków
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1976–1977 Łokomotyw Iwano-Frankiwsk ? (?)
1977–1979 Spartak Iwano-Frankiwsk 7 (0)
1980 Zoria Chorostków ? (?)
1980–1982 Łokomotyw Iwano-Frankiwsk ? (?)
1982–1983 Burewisnyk Tarnopol ? (?)
1983–1987 Prykarpattia Iwano-Frankiwsk 160 (35)
1988 Majak Bohorodczany ? (?)
1989 Karpaty Lwów 4 (0)
1990 Krystał Czortków 3 (2)
1991 Maszynobudiwnyk Iwano-Frankiwsk ? (?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1977  Ukraińska SRR U-21
Kariera trenerska
Lata Drużyna
DJuSSz WPU-21 Iwano-Frankiwsk (asystent)
Awtoływmasz Iwano-Frankiwsk

Bohdan Fedorowycz Debenko, ukr. Богдан Федорович Дебенко, ros. Богдан Фёдорович Дебенко, Bogdan Fiodorowicz Diebienko (ur. 10 lipca 1960 we wsi Wołczyniec pod Stanisławowem; zm. 15 kwietnia 1997 w Iwano-Frankiwsku) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Szkoły Sportowej nr 2 w Iwano-Frankiwsku, gdzie zwrócił uwagę trenera Dmytra Dzembriwskiego. Z jego pomocą młody napastnik dostał się do Internatu Sportowego w Charkowie. W 1976 karierę piłkarską rozpoczął w Łokomotywie Iwano-Frankiwsk. W kwietniu 1977 został zaproszony do głównej drużyny obwodowej Spartak Iwano-Frankiwsk. Po trzech sezonach w Spartaku piłkarz zgodził się na propozycję Jurija Szulatyckiego przejścia do Łokomotywu Iwano-Frankiwsk (nawiasem mówiąc, napastnik w 1979 i 1982 zdobywał mistrzostwo obwodu z Łokomotywem). W 1982 roku wstąpił na wydział Wychowania Fizycznego Instytutu Pedagogicznego w Tarnopolu. Podczas studiów bronił barw studenckiego zespołu Burewisnyk Tarnopol, zdobywając z nim mistrzostwo Ukrainy wśród uczelni wyższych w 1982 roku. Potem była służba w wojsku, a po zwolnieniu po raz kolejny wrócił do rodzimego klubu, który już nazywał się Prykarpattia. 23-letni napastnik niemal natychmiast zajął miejsce w podstawowej jedenastce, przez sześć lat nosił na koszulce ulubioną „dziewiątkę”. W latach 1983-1988 rozegrał w klubie ponad 150 meczów, mając na swoim koncie 35 bramek. Czytelnicy regionalnej gazety młodzieżowej wielokrotnie wybierali go na gracza miesiąca. W ciągu dwóch sezonów (1985 i 1986) zdobył tytuł króla strzelców drużyny - odpowiednio 14 i 10 bramek. W 1987 roku zdobył brązowy medal mistrzostw Ukraińskiej SSR wśród klubów radzieckiej drugiej ligi.

Po odejściu z Prykarpattia piłkarz postanowił spróbować swoich sił jako trener, zastosować w praktyce wiedzę zdobytą w instytucie pedagogicznym oraz doświadczenie zdobyte podczas występów na wysokim poziomie. W 1988 grał i trenował amatorski zespół Majak Bohorodczany. Po krótkim pobycie w jednym z lokalnych zespołów, trener Jurij Diaczuk-Stawycki zaprosił piłkarza do świeżo odrodzonych lwowskich Karpat. Po sezonie we Lwowie z przyczyn rodzinnych powrócił do rodzinnego Iwano-Frankowska. Rodzina, pomimo niesamowitej miłości do piłki nożnej, zawsze była na pierwszym miejscu dla gracza. W 1989 roku jego żona urodziła mu drugiego syna, a wychowywanie dwóch małych dzieci dla samotnej żony było niezwykle trudne. Potem jeszcze przez dwa lata piłkarz występował w drużynach amatorskich Krystał Czortków i Maszynobudiwnyk Iwano-Frankiwsk, po czym zakończył karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Występował w młodzieżowej reprezentacji Ukraińskiej SRR, w składzie której został brązowym medalistą mistrzostw Centralnego Zarządu Dobrowolnego Towarzystwa Sportowego „Spartak” w 1977 roku.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej rozpoczął pracę szkoleniową. Najpierw pracował w Wyższej Szkole Profesjonalnej nr 21, w której szkolił specjalne grupy piłkarskie. Wraz z drużyną młodzieżową Awtoływmasz Iwano-Frankiwsk wielokrotnie zdobywał tytuł mistrza obwodu. Potwierdził swój wysoki poziom zawodowy dzięki udanej pracy z reprezentacją obwodu iwanofrankowskiego.

Wśród jego uczniów jako trenera są m.in. Ihor Hohil, Dmytro Humeniak, R. Jusypiw, Wołodymyr Łarin], B. Pawluk, Ołeh Rypan, I. Slusar, Roman Szajban, Bohdan Szpyrka, Ju. Tepczuk, I. Zeleniuk.

Jeszcze grając w Tarnopolu zranił kręgi szyjne. Uraz spowodował ciężką chorobę, z którą nie poradzili sobie ani ukraińscy ani zagraniczne lekarze. Zmarł 15 kwietnia 1997 roku w wieku 36 lat. Został pochowany w podmiejskim cmentarzu w Wołczyńcu[1].

Od 2012 roku organizowany jest Memoriał Bohdana Debenki wśród drużyn juniorskich[2].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Prykarpattia Iwano-Frankiwsk

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • brązowy medalista mistrzostw Centralnego Zarządu Dobrowolnego Towarzystwa Sportowego „Spartak”: 1977

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Awtoływmasz Iwano-Frankiwsk
  • wielokrotny mistrz obwodu iwanofrankowskiego.

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • król strzelców Prykarpattia Iwano-Frankiwsk: 1985 (14 goli), 1986 (10 goli)
  • wielokrotny laureat nagrody dla najlepszego piłkarza miesiąca.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]