Bohdan Stetkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Stetkiewicz
Ilustracja
Herb
Kościesza
Rodzina Stetkiewiczowie
Data śmierci 1651
Ojciec Wilhelm Stetkiewicz
Matka Anna z Ogińskich
Żona

Helena z Sołomereckich
Anna Frąckiewicz

Dzieci

Michał Włodzimierz
Helena
Anna (Suchodolska)
Krystyna

Bohdan (Bogdan)[a] Stetkiewicz[b] (zm. 1651) – podkomorzy mścisławski (1630-1644, kasztelan mścisławski (1644-1646), kasztelan nowogródzki (1646-1651), działacz dyzunicki, mecenas prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodu Stetkiewiczów herbu Kościesza. Był synem podkomorzego bracławskiego[c], Wilhelma i Anny z Ogińskich, córki Bogdana, podkomorzego trockiego[1]. Jego wujem był Aleksander Ogiński.

Jako kasztelan nowogródzki bronił w 1648 r. Wielkiego Księstwa Litewskiego (dokładniej ziemi orszańskiej) przed Kozakami zaporoskimi, uprzednio wystawiwszy także własną chorągiew husarską[1]. Natomiast jego jedyny syn Michał Włodzimierz przyłączył się do powstania Chmielnickiego, za co zapłacił utratą całego majątku. Podobnie powstańców poparł w 1655 r. Jerzy Stetkiewicz, bratanek Bohdana, a syn Krzysztofa[2][3].

Bohdan Stetkiewicz i jego żona, Helena z Sołomereckich, znani byli z licznych fundacji i darowizn na rzecz prawosławia: monaster Wniebowstąpienia Pańskiego w Barkołabowie, monaster Św. Ducha w Bujniczach, monaster Zaśnięcia Matki Bożej, kuteiński monaster Objawienia Pańskiego oraz drukarnia kuteińska w Orszy, monaster św. Ducha w Tupiczewszczyźnie[4][5].

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Dzieci z małżeństwa z Heleną Sołomerecką[1]

Dzieci z małżeństwa z Anna Frąckiewiczówną[1]

  • Krystyna

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Kasper Niesiecki: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.. T. 8. Lipsk: 1841, s. 518-519.
  2. Tomasz Kempa: Kariery przedstawicieli prawosławnych rodów Ogińskich i Stetkiewiczów w XVII wieku. Podobieństwa i różnice awansu społecznego, ekonomicznego i politycznego. W: Władza i prestiż. Magnateria Rzeczypospolitej w XVI-XVIII wieku. Jerzy Urwanowicz (red.). Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2003, s. 364-367. ISBN 978-83-89031-76-1.
  3. Oleg Łatyszonek: Od Rusinów Białych do Białorusinów: u źródeł białoruskiej idei narodowej. Białystok: Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2006, s. 186. ISBN 978-83-7431-120-5. [dostęp 2013-03-16].
  4. Antoni Mironowicz. Monastery diecezji białoruskiej. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. 29, 2008. Białystok: Białoruskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1232-7468. 
  5. Piotr Chomik. Magnateria i szlachta Wielkiego Księstwa Litewskiego wobec kultu ikon Matki Bożej w wiekach XVI-XVIII. „Białoruskie Zeszyty Historyczne”. 19, 2003. Białystok: Białoruskie Towarzystwo Historyczne. ISSN 1232-7468. 

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Występuje pod różnymi wersjami imienia: Bohdan, Bogdan, Teodor, także z dodatkiem otczestwa: Wilhelmowicz.
  2. Niekiedy też Stetkiewicz-Zawierski, od dóbr Zawierce.
  3. Tak w większości źródeł, może jednak chodzi o Brasław na dzisiejszej Białorusi, a nie o Bracław na Ukrainie.