Bojanice (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bojanice
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Bojanicach
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Bojanicach
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat świdnicki
Gmina Świdnica
Wysokość 260-300[1] m n.p.m.
Liczba ludności (XII 2014) 485[2]
Strefa numeracyjna (+48) 74
Kod pocztowy 58-100
Tablice rejestracyjne DSW
SIMC 0855983
Położenie na mapie gminy wiejskiej Świdnica
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Świdnica
Bojanice
Bojanice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bojanice
Bojanice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bojanice
Bojanice
Położenie na mapie powiatu świdnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świdnickiego
Bojanice
Bojanice
Ziemia50°46′24″N 16°29′56″E/50,773333 16,498889

Bojanice (niem. Ludwigsdorf[3]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Bojanice to wieś łańcuchowa o długości około 2 km leżąca na granicy Gór Sowich, Równiny Świdnickiej i Kotliny Dzierżoniowskiej, na wysokości około 260-300 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945-1954 siedziba gminy Bojanice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś po raz pierwszy pojawiła się w źródłach w 1305[4], natomiast miejscowy kościół po raz pierwszy wzmiankowany jest w 1370[5]. Bojanice prawdopodobnie od początku swego istnienia wchodziły w skład posiadłości rodu von Betschau. W początkach XVI wieku jej właścicielami stali się przedstawiciele rodziny Seidlitzów. W roku 1599 została zakupiona przez Heinricha von Peterswalde[6]. Wśród kolejnych właścicieli Bojanic znaleźć można von Rothkirchów, von Kottulinskich czy von Tschimhausów. W roku 1740 w posiadanie wsi wszedł baron austriacki Johann Christoph von Seherr-Thoss. Jego potomkowie w roku 1845 sprzedali Bojanice rodzinie von Webski. Kupcy ci, po pewnym czasie uszlachceni, pozostali właścicielami wioski aż do roku 1945[7]. Po 1945 roku Bojanice pozostały wsią rolniczą o ustabilizowanej sytuacji demograficznej[1]. W 1988 roku było tu 39 gospodarstw rolnych i duży PGR wykorzystujący duże zabudowania podworskie[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[8]:

  • grodzisko średniowieczne - numer rejestru 101/Arch z 1965-02-11 (stanowisko 1)
  • kościół filialny pw. Matki Bożej Częstochowskiej, z 1524 r., początki XVIII w.
  • aleja jednorzędowa, do kościoła, z pierwszej połowy XIX w.
  • aleja lipowa jednorzędowa, wokół kościoła, z przełomu XVIII/XIX w.
  • aleja lipowa wielorzędowa, wzdłuż drogi na cmentarz, z początku XX w.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-BiS, 1994, s. 57. ISBN 83-85773-12-6.
  2. Gmina Świdnica w cyfrach i na mapie (wykaz miejscowości i liczby mieszkańców wg stanu na 31.12.2014 r.). Gmina.swidnica.pl. [dostęp 3 października 2015].
  3. Bojanice (gmina Świdnica). Swidnica.pl. [dostęp 3 października 2015].
  4. Bojanice - kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej (poewangelicki). W: Sobiesław Nowotny: Ocalić od zapomnienia. Kościoły wiejskie gminy Świdnica do 1945 r.. Elżbieta Smolarz (red.). Świdnica: Wydawnictwo Maria, 2010, s. 29. ISBN 978-83-62337-05-7.
  5. Bojanice - kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej (poewangelicki). W: Sobiesław Nowotny: Ocalić od zapomnienia. Kościoły wiejskie gminy Świdnica do 1945 r.. Elżbieta Smolarz (red.). Świdnica: Wydawnictwo Maria, 2010, s. 30. ISBN 978-83-62337-05-7.
  6. Gmina Świdnica - rys historyczny. Gmina.swidnica.pl. [dostęp 3 października 2015].
  7. Tomasz Niesiecki. Leksykon wsi powiatu świdnickiego (4) Bojanice. „Wiadomości Świdnickie”, s. 15. Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego. ISSN 1232-4892. 
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 165. [dostęp 12.10.2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]