Bolesław Dzierwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Dzierwa
kanonik kapituły katedralnej
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1926
Kłecko
Data i miejsce śmierci 11 lutego 2003
Gniezno
dyrektor Muzeum Archidiecezjalnego w Gnieźnie
Okres sprawowania 1989 - 2002
proboszcz parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Szubinie
Okres sprawowania 1980 - 1989
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Inkardynacja Archidiecezja gnieźnieńska
Prezbiterat 1955
Odrestaurowany po 1987 relikwiarz Św.Wojciecha z Katedry Gnieźnieńskiej – widok z tyłu

Bolesław Dzierwa (ur. 14 lipca 1926 w Kłecku, zm. 11 lutego 2003 w Gnieźnie) – katolicki prezbiter, historyk sztuki, twórca i kustosz Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Liceum Pedagogicznego we Wągrowcu (1949) rozpoczął studia w Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Święcenia przyjął w 1955 i zaczął pracować jako wikariusz w Janowcu Wielkopolskim, w Bydgoszczy w parafii pw. Marcina i Mikołaja oraz w Toruniu w parafii pw. Piotra i Pawła. W 1958 rozpoczął studia na Wydziale Konserwacji i Zabytków (obecnie Sztuk Pięknych) UMK.

W 1963, po zakończeniu studiów, wrócił do Gniezna gdzie kierował pracami konserwatorskim prowadzonymi w katedrze przywracając jej gotycki wystrój.

W 1970 skierowany został do Szubina gdzie był rektorem, a następnie pierwszym proboszczem parafii pw. św. Andrzeja Boboli. W międzyczasie nadal kierował konserwacją Katedry Gnieźnieńskiej. Z jego inicjatywy odrestaurowano m.in. relikwiarz Św. Wojciecha zniszczony w czasie rabunku w 1987 ozdabiając go dodatkowo podwyższeniem z figurami czterech stanów i konfesją.

Był również odpowiedzialny za zabytki należące do diecezji gnieźnieńskiej oraz był członkiem diecezjalnej Komisji konserwacji i budowy kościołów.

W 1989 został mianowany przez kardynała Glempa kustoszem Katedry Gnieźnieńskiej. Wówczas rozpoczął prace nad organizowaniem zbiorów Muzeum Archidiecezjalnego, do których należą jedne z najcenniejszych zabytków początków państwowości polskiej (Kielich Świętego Wojciecha, Kielich Dąbrówki, Drzwi Gnieźnieńskie, Skarbiec Katedralny). Muzeum zostało otwarte w 1991.

W uznaniu zasług w 1989 otrzymał godność kanonika honorowego, a w 1994 kanonika katedralnego. Odznaczony był również przez władze lokalne i państwowe.

W 2002 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Gnieźnie, w którym zmarł.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]