Bolesław Fijałkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Fijałkowski
Ilustracja
por. B. Fijałkowski odbiera przysięgę
pułkownik pułkownik
Data urodzenia 2 maja 1891
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 pułk piechoty Legionów,
54 pułk piechoty Strzelców Kresowych,
42 pułk piechoty,
2 Brygada Ochrony Pogranicza,
5 Brygada Ochrony Pogranicza,
23 Dywizja Piechoty,
3 Dywizja Piechoty Legionów,
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI,
Dowództwo Obrony Lwowa
Stanowiska adiutant pułku, dowódca pułku, brygady, piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Bolesław Antoni Fijałkowski (ur. 2 maja 1891, zm. ?) – inżynier, pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bolesław Antoni Fijałkowski urodził się 2 maja 1891 roku. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 3 pułku piechoty Legionów. Pełnił w tym oddziale między innymi funkcję adiutanta dowódcy pułku, Henryka Minkiewicza. 6 lipca 1916, w czasie bitwy pod Kostiuchnówką dostał się do rosyjskiej niewoli pod wsią Wołczeck.

25 lipca 1920 objął dowództwo 54 pułku piechoty i sprawował je do zakończenia wojny z bolszewikami. Po zakończeniu działań wojennych został „odkomenderowany” na Politechnikę Lwowską, w celu ukończenia studiów, pozostając oficerem nadetatowym 54 pp. Z dniem 15 października 1923 roku, po zakończeniu studiów i uzyskaniu tytułu inżyniera, przeniesiony do 42 pułku piechoty w Białymstoku na stanowisko dowódcy pułku[1].

W maju 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 2 Brygady Ochrony Pogranicza[2]. W lipcu tego roku przeniesiony na stanowisko dowódcy 5 Brygady Ochrony Pogranicza[3]. Po dwóch latach, w lipcu 1928, mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[4]. W międzyczasie, od 6 grudnia 1929 do 10 lipca 1930, był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W październiku 1931 został przeniesiony do Zamościa na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 3 Dywizji Piechoty Legionów[5].

W 1935 został mianowany pomocnikiem dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Obowiązki na tym stanowisku pełnił do września 1939. W czasie kampanii wrześniowej dowodził Obroną Lwowa (w dniach 10–11 września) oraz wykonywał obowiązki zastępcy dowódcy Obrony Lwowa (w dniach 12–22 września). Po kapitulacji załogi miasta aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i osadzony w obozie w Starobielsku, gdzie przebywał od 23 października 1939 do 18 marca 1940 (figuruje na tzw. liście Gajdideja)[6]. Dalsze losy Bolesława Fijałkowskiego nie są znane; jego nazwiska nie ma na żadnej z dotychczas ujawnionych list ofiar zbrodni katyńskiej, jednak polski autor Tadeusz Kisielewski uznaje go za jedną z ofiar tej zbrodni[6]. Ożeniony był z Anną Skibniewską (1898–1964), córką Bogumiła Skibniewskiego i Marii z Trzebińskich.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – 18 października 1914
  • porucznik – 25 czerwca 1915
  • podpułkownik – 3 maja 1919 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 106 lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 7 lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 64 z 3.10.1923 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 6.05.1926 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 29 z 26.07.1926 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 24.07.1928 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23.10.1931 r.
  6. a b Tadeusz A Kisielewski, Zatajony Katyń 1941, Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 190–198, ISBN 978-83-7510-699-2, OCLC 802017524.
  7. Dekret Wodza Naczelnego L. 2793 z 26 marca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 412)
  8. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 229, 11 listopada 1934. 
  9. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831)
  10. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 10 z 15.05.1928

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]