Bolesław Jaśkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Jaśkowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1884
Łobżenica
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1939
Zajezierze koło Gniewkowa
Wyznanie rzymskokatolickie
Kościół Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 14 lutego 1909

Bolesław Jaśkowski (ur. 19 grudnia 1884 w Łobżenicy pow. Wyrzysk, zm. 10 listopada 1939 pod Zajezierzem koło Gniewkowa) – polski duchowny, obrońca polskości, działacz narodowy okresu zaborów i międzywojnia, organizator powstania wielkopolskiego w Zdunach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1905 ukończył gimnazjum w Wągrowcu i wstąpił do Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał w Gnieźnie 14 lutego 1909. Jako wikariusz pracował w Łagiewnikach Kościelnych, Chomiąży, Gnieźnie, Strzelnie, Witkowie, Parlinie[1].

Posługę proboszcza w parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Zdunach pełnił w latach 1918-1926[2]. Zyskał miano życzliwego duszpasterza, obrońcy polskości oraz oddanego społecznika. W Zdunach założył Stowarzyszenie Młodzieży Polskiej, Kółko Rolnicze, Koło Śpiewacze „Harmonia”. Mieszkańcy nadali mu tytuł Honorowego Mieszkańca Zdun.

Podczas powstania wielkopolskiego ks. Jaśkowski należał do Powiatowej Rady Ludowej w Krotoszynie. W Zdunach zorganizował Straż Ludową, pomagał powstańcom na froncie. Przyczynił się do napisania i wysłania kontrmemoriału w imieniu polskich mieszkańców Zdun, dotyczącego przynależności miasta do Polski. Najprawdopodobniej, dzięki temu pismu, Zduny znalazły się w granicach II Rzeczypospolitej. W II Rzeczypospolitej bronił praw niemieckich parafian w Zdunach do nabożeństw i pieśni w języku niemieckim, tłumacząc że nie może jako kapłan katolicki pozwolić, aby niemieccy parafianie, których tu zastał, odeszli od Boga.

W 1926 ks. Jaśkowski rozpoczął swoją posługę duszpasterską w parafii pw. św. Mikołaja w Inowrocławiu. 10 listopada 1939 został aresztowany przez Niemców i stracony w lesie pod Zajezierzem, gmina Gniewkowo, łącznie z 500 innymi więźniami (Polakami i Żydami). Ciała zamordowanych spalono na drewnianym stosie oblanym łatwopalną cieczą[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]