Bolesław Jatelnicki-Jacyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Jatelnicki-Jacyna
Ilustracja
Bolesław Jatelnicki (1922)
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1890
Subitówka
Data i miejsce śmierci 26 października 1972
Edynburg
Przebieg służby
Lata służby 1911-1947
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 4 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-czechosłowacka
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi

Bolesław Mikołaj Jatelnicki-Jacyna (ur. 2 stycznia 1890 w Subitówce na Wołyniu, zm. 26 października 1972 w Edynburgu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służbę wojskową rozpoczął w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1911 roku awansował na podporucznika piechoty. Walczył na I wojnie światowej na froncie niemieckim. Dowodził kompanią piechoty i awansował na kapitana.

Od sierpnia 1917 do stycznia 1918 komendant Szkoły Chorążych i dowódca Legii Podchorążych w I Korpusie Polskim W Rosji. Po kapitulacji Korpusu, lipiec–listopad 1918 dowódca batalionu, a potem 3 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. 30 stycznia 1919 roku w obronie wsi Simoradz dowodzony przez niego III batalion stoczył walkę z pięciokrotnie silniejszymi oddziałami czeskimi. Za męstwo wykazane w tej walce został odznaczony Złotym Krzyżem za Obronę Śląska Cieszyńskiego, które później zamieniono mu na Krzyż Walecznych. 26 lutego na czele III batalionu wkroczył do Cieszyna, dwa dni później wyjechał do Małopolski Wschodniej, a 5 marca przybył z batalionem do Sądowej Wiszni[1].

Marzec–maj 1919 – dowódca Grupy Operacyjnej „Sądowa Wiśnia” w walce z Ukraińcami, a potem przejściowo dowódca 8 pułku piechoty[2].

17 maja 1919 głównodowodzący Siłami Zbrojnymi w byłym zaborze pruskim, generał piechoty Józef Dowbor-Muśnicki mianował go „naczelnikiem formującej się szkoły piechoty” w Poznaniu[3], która w dniu 14 listopada 1919 została przemianowana na Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty, w dniu 11 lipca 1920 przeniesiona do Bydgoszczy, a w dniu 1 sierpnia 1922 przeformowana w Oficerską Szkołę dla Podoficerów. W początkowym okresie istnienia szkoły obowiązki komendanta szkoły łączył z obowiązkami wykładowcy przedmiotu „służba polowa”[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.

17 marca 1927 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty w Toruniu[5]. Od 6 grudnia 1929 roku do 10 lipca 1930 roku był słuchaczem IV Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie[6]. W międzyczasie (27 lutego 1930 roku) został przewodniczącym Komisji Odbudowy Modlina[7], a 31 marca 1930 roku zwolniony ze stanowiska dowódcy piechoty dywizyjnej 4 DP[8]. Po ukończeniu kursu został wyznaczony na stanowisko pomocnika dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu do spraw uzupełnień[9]. 27 sierpnia 1931 roku sporządził dla szefa Sztabu Głównego sprawozdanie z całokształtu prac Komisji Odbudowy Modlina, a 15 października 1930 roku przesłał mu ostateczny plan dyslokacji jednostek wojskowych na terenie Twierdzy Modlin[10]. 10 grudnia 1931 roku został mianowany generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 1. lokatą w korpusie generałów[11]. 1937 – wrzesień 1939 zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. Wrzesień 1939 – zastępca dowódcy etapów Armii „Kraków”, dowódca etapów Armii „Karpaty”.

Po wojnie obronnej 1939 przez Węgry przedostał się do Francji, gdzie otrzymał nominację na komendanta Ośrodka Oficerskiego w Cerizay. Po klęsce Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie objął komendanturę Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. Od kwietnia 1941 roku do września 1946 roku był zastępcą przewodniczącego Wojskowego Trybunału Orzekającego. Po demobilizacji osiadł w Wielkiej Brytanii.

Zmarł 26 października 1972 roku w Edynburgu. Pochowany w Gliwicach.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szatner 1928 ↓, s. 8-9.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 43 z 17 kwietnia 1919 r. (Mianuję pułkownika Jatelnickiego Bolesława dowódcą 8 pułku Legionów. Dnia 4 kwietnia 1919 r. Wódz Naczelny Józef Piłsudski).
  3. Rozkaz dzienny Nr 133 Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim z dnia 17 maja 1919 roku.
  4. Załuska 1924 ↓, s. 21, 23, 28, 48.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 71.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 4 lipca 1932 roku, s. 338.
  7. Mikołajczyk 2010 ↓, s. 96.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 99.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 324.
  10. Mikołajczyk 2010 ↓, s. 103, 105.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 11 grudnia 1931 roku, s. 395.
  12. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 25.
  13. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 19, 19 marca 1935. 
  14. Sadkowski-Rola 1939 ↓, s. 11.
  15. Sadkowski-Rola 1939 ↓, s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]