Bolesław Kowalski (1917–2018)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Kowalski
Wicher
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1917
Liśnik Duży
Data i miejsce śmierci 2 marca 2018
Olbięcin
Przebieg służby
Lata służby od 1938
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Związek Walki Zbrojnej
AK DYSK.png Armia Krajowa
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Medal Wojska (czterokrotnie) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Krzyż Batalionów Chłopskich Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Pro Patria” Medal „Pro Memoria” POL Odznaka Hon Zasluzony dla Woj Lubelskiego BAR.svg POL Krzyż Zasługi Stowarzyszenia Polskich Kombatantów BAR.png POL Krzyz 95 Lat ZIW RP BAR.svg POL Odznaka Hon Za Zaslugi dla Stow Kaw Orderu Woj VM BAR.svg POL Odznaka Hon Za Zaslugi dla Stow Kaw Orderu Woj KG BAR.svg POL Hon Odznk Organ Za Zaslugi dla Zw Pilsudczykow RP BAR.svg

Bolesław Kowalski ps. „Wicher” (ur. 24 stycznia 1917[1][2] we wsi Liśnik Duży, zm. 2 marca 2018[3] w Olbięcinie) – uczestnik II wojny światowej, pułkownik WP w stanie spoczynku, działacz kombatancki[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Liśnik Duży koło Kraśnika[3], gdzie w wieku 14 lat wstąpił do Związku Strzeleckiego. W czerwcu 1933 ukończył kurs II stopnia PW[4]. W 1938 rozpoczął służbę wojskową w 9 pułku artylerii lekkiej w Siedlcach. W trakcie polskiej wojny obronnej 1939, był żołnierzem zwiadu w stopniu kaprala w ramach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga[2]. Uczestniczył w bitwie pod Kockiem, Serokomlą i Wolą Gułowską[5], gdzie został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej z której następnie zbiegł[2]. W listopadzie 1939 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej (po zaprzysiężeniu przyjął pseudonim „Wicher”), a następnie był żołnierzem Armii Krajowej. W czasie okupacji niemieckiej brał udział w akcjach dywersyjno-sabotażowych[5] oraz działał w partyzantce na terenie Lubelszczyzny[2]. Był również uczestnikiem Akcji „Burza” na Lubelszczyźnie, w której wziął udział jako plutonowy w składzie 10. kompanii 8 pułku piechoty AK w Lasach Gościeradowskich, gdzie podczas walk 28 lipca 1944 został ciężko ranny[5]. Leczył się ponad rok.

Po wojnie zagrożony aresztowaniem przez NKWD i UB przez szereg miesięcy musiał się ukrywać zmieniając miejsca zamieszkania. Nie uniknął jednak aresztowania i przesłuchań. W 1951 został ponownie został zatrzymany i uwięziony w Kraśniku. Z więzienia udało mu się wydostać dzięki staraniom żony[6][7]. Następnie prowadził własną kuźnię[8].

Od stycznia 1990 był członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów oraz współzałożycielem i wieloletnim prezesem Koła SPK nr 6 w rodzinnym Olbięcinie[9]. Był fundatorem i inicjatorem powstania tablic pamiątkowych, a także inicjatorem renowacji mogił wojennych[5]. Miał dwóch synów i córkę, doczekał się 9 wnuków i 12 prawnuków[10][11].

Podczas uroczystości z okazji swoich setnych urodzin w styczniu 2017, szef Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, Jan Józef Kasprzyk, wręczył mu w prezencie szablę oficerską. Otrzymał wtedy też odznakę „Zasłużony dla Województwa Lubelskiego”, oraz medale wojewody lubelskiego i prezydenta Lublina[12]. 30 września tego samego roku został awansowany do stopnia pułkownika w stanie spoczynku[2].

Pochowany został wraz z żoną Krystyną (zm. 2008) na cmentarzu parafialnym w Wólce Olbięckiej[13].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jubileuszowe spotkanie Kleeberczyka z Olbięcina – TVP3 Lublin – Telewizja Polska S.A, www.lublin.tvp.pl [dostęp 2018-03-03].
  2. a b c d e f g Płk Bolesław Kowalski nie żyje. Był jednym z ostatnich żołnierzy generała Kleeberga (pol.). niezalezna.pl. [dostęp 2018-03-02].
  3. a b c d Płk Bolesław Kowalski odszedł na wieczną wartę. Miał 101 lat (pol.). kurierlubelski.pl. [dostęp 2018-03-02].
  4. Głos Bohatera – Bolesław Kowalski ps."Wicher".
  5. a b c d e f 100. urodziny majora Bolesława Kowalskiego (pol.). kombatanci.gov.pl. [dostęp 2018-03-02].
  6. Ostatni żołnierz Kleeberga na Lubelszczyźnie skończył 100 lat., „lublin.gosc.pl”, 24 stycznia 2017 [dostęp 2018-04-21].
  7. f, Urodziny majora Bolesława Kowalskiego. Szabla i „Dwieście lat” (ZDJĘCIA), „Kurierlubelski.pl” [dostęp 2018-04-06] (pol.).
  8. Wzruszające setne urodziny majora Kowalskiego ps. "Wicher". "Nie o ordery, tylko o wolną Polskę walczyliśmy". ZDJĘCIA i WIDEO [dostęp 2018-04-21].
  9. Bolesław Kowalski ps."Wicher", „Jelonka.com” [dostęp 2018-05-01] (pol.).
  10. Gmina Trzydnik Duży, Jubileusz 100 – lecia urodzin Pana Bolesława Kowalskiego | Gmina Trzydnik Duży, „Gmina Trzydnik Duży” [dostęp 2018-04-21] (pol.).
  11. Wzruszające setne urodziny majora Kowalskiego ps. "Wicher". "Nie o ordery, tylko o wolną Polskę walczyliśmy". ZDJĘCIA i WIDEO [dostęp 2018-04-21].
  12. Zmarł jeden z ostatnich uczestników Kampanii Wrześniowej płk. Bolesław Kowalski – Dziennik Związkowy, „Dziennik Związkowy”, 3 marca 2018 [dostęp 2018-05-01] (pol.).
  13. Uroczystości pogrzebowe płk. Bolesława Kowalskiego ps. „Wicher” | Lubelski Urząd Wojewódzki w Lublinie, ul. Spokojna 4, 20-914 Lublin, www.lublin.uw.gov.pl [dostęp 2018-04-06] (pol.).
  14. Bolesław Kowalski ps."Wicher" | Głos Bohatera, glosbohatera.pl [dostęp 2018-04-06] (pol.).
  15. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Bolesław kowalski ps.”Wicher” – Ostatni żołnierz gen. Kleeberga na lubelszczyźnie. glosbohatera.pl. [dostęp 2018-03-07].
  16. Płk Bolesław Kowalski ps. Wicher odznaczony pośmiertnie przez szefa MON. niezalezna.pl. [dostęp 2018-03-07].