Bolesław Rumiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Rumiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1907
Brzeźno
Data i miejsce śmierci 26 października 1971
Warszawa
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 13 lutego 1971
do 26 października 1971
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Członek Rady Państwa
Okres od 27 czerwca 1969
do 13 lutego 1971
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister przemysłu chemicznego
Okres od 31 grudnia 1950
do 27 lutego 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Antoni Radliński
Minister przemysłu rolnego i spożywczego
Okres od 17 marca 1949
do 30 grudnia 1950
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Antoni Radliński
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Bolesław Rumiński (ur. 16 kwietnia 1907 w Brzeźnie, zm. 26 października 1971 w Warszawie) – polski inżynier chemik i działacz komunistyczny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy i Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, minister przemysłu rolnego i spożywczego (1949–1950), minister przemysłu chemicznego (1950–1957), członek (1969–1971) i zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1971).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn nauczyciela Józefa i Agnieszki z Kotasów. Po ukończeniu w 1927 gimnazjum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu studiował na Politechnice Warszawskiej. Od 1928 działacz Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, założyciel i sekretarz koła tej organizacji na Wydziale Chemii, członek egzekutywy „Życia” na Politechnice. Od 1932 działacz Komunistycznego Związku Młodzieży Polski współredagował i drukował ulotki i brał udział w organizowaniu wieców studenckich. W 1935 był w zarządzie Bratniej Pomocy na Politechnice z listy wyborczej „Frontu Niezależnych”. W marcu 1936 brał udział w organizowaniu okupacyjnego strajku studentów Politechniki, za co 1 kwietnia 1936 został aresztowany i miesiąc później osadzony na pół roku w obozie w Berezie Kartuskiej. Podczas okupacji niemieckiej uczestnik konspiracji. Od 1942 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1944–1945 był pełnomocnikiem rządu w Lublinie i Warszawie, następnie pracował w administracji centralnej – w latach 1945-1947 podsekretarz stanu (wiceminister) w Ministerstwie Przemysłu, w latach 1947-1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, w latach 1949–1950 minister przemysłu rolnego i spożywczego, w latach 1950–1957 minister przemysłu chemicznego. Uważany za wpływową postać wśród „natolińczyków” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych[1]. W latach 1957–1969 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu. W latach 1948–1956 był zastępcą członka, a od 1956 członkiem Komitetu Centralnego PZPR.

W latach 1969–1971 członek Rady Państwa; w lutym 1971 został wybrany na zastępcę przewodniczącego Rady Państwa, zmarł jeszcze w tym samym roku. Był delegatem na I Zjazd PPR w grudniu 1945 i na wszystkie zjazdy PZPR za jego życia (od pierwszego do piątego), posłem do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy i Sejm PRL I, III, IV i V kadencji w latach 1944–1956 i od 1961.

Inicjator powstania Naczelnej Organizacji Technicznej, która powstała 15 grudnia 1945, nawiązując do tradycji przedwojennego Stowarzyszenia Techników Polskich. Od czerwca 1960 (do końca życia) prezes Zarządu Głównego NOT.

Był odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Sztandaru Pracy I klasy. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Komunalnych Powązkach.

Jego żoną była Antonina Rumińska, z domu Wysocka, absolwentka Uniwersytetu Wileńskiego (mgr nauk rolniczych), prof. dr hab. na Wydziale Ogrodnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, m.in. redaktor pracy zbiorowej Poradnik plantatora ziół (1984).

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Imieniem Bolesława Rumińskiego nazwano jedną z ulic Kalisza w centralnej części miasta, przy której mieści się siedziba kaliskiego oddziału NOT-u. Na mocy ustawy o zakazie nadawania ulicom nazw upamiętniających osoby, organizacje, wydarzenia lub daty symbolizujące komunizm lub inny ustrój totalitarny nazwa ulicy została w maju 2017 roku zmieniona na Zacisze [2]. Do 13 lutego 1991 ulica jego imienia znajdowała się również na terenie obecnej dzielnicy Ursus w Warszawie. Uchwałą Rady tego patrona zastąpił Franciszek Adolf Acher[3].W częstochowskiej dzielnicy Grabówka jego imieniem nazwana była ulica zmieniona w 1992roku na Jana Kiepury.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 62. ISBN 83-7066-208-0.
  2. Dekomunizacja ulic w Kaliszu | Niezależna, niezalezna.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).
  3. Uchwała Nr 127 Rady Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia 13 lutego 1991 r. w sprawie: zmiany nazwy ulic.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Polski Słownik Biograficzny t. XXXIII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991-1992.
  2. Horyzonty Techniki 11/1971 s. 2, fot.