Bomba lotnicza 100 kg Ż wz. 31

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bomba lotnicza 100 kg Ż wz. 31
Państwo  II Rzeczpospolita
Typ swobodnie opadająca bomba burząca
Historia
Lata produkcji lata 30. XX wieku
Dane techniczne
Długość 140 cm
Średnica 27,5 cm
Masa 100 kg
Rodzaj mat. wybuchowego trotyl lub kwas pikrynowy
Dane operacyjne. Użytkownicy
Lotnictwo wojskowe II RP

Bomba lotnicza 100 kg Ż wz. 31 – polska bomba lotnicza produkowana w latach 30. XX wieku. Skonstruowana przez mjr inż. Apolinarego Żebrowskiego. Części metalowe bomby produkowały zakłady należące do Towarzystwa Starachowickich Zakładów Górniczo-Hutniczych SA w Starachowicach.

Bomba wz. 31 była bombą burzącą. Miała dwuczęściowy, kroplowy korpus. Jego przednia część była tłoczona z grubej blachy, tylna zwijana z cieńszej blachy stalowej. Do tylnej części skorupy przyspawane było ucho na którym bomba była zawieszana w wyrzutniku bombowym. Do tylnej części skorupy przyspawane były także stateczniki. Bomby elaborowane były topionym trotylem lub kwasem pikrynowym, wybuch powodował zapalnik wkręcany w przednią część bomby. W celu ochrony przed korozją bomby wz. 31 były malowane szarą farbą olejną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Popiel: Uzbrojenie lotnictwa polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo SIGMA NOT, 1991. ISBN 83-85001-37-9.