Boroszów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Boroszów
Kościół pw. św. Marii Magdaleny
Kościół pw. św. Marii Magdaleny
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat oleski
Gmina Olesno
Liczba ludności (31.12.2013) 269[1]
Strefa numeracyjna 34
Kod pocztowy 46-300
Tablice rejestracyjne OOL
SIMC 0140066
Położenie na mapie gminy Olesno
Mapa lokalizacyjna gminy Olesno
Boroszów
Boroszów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Boroszów
Boroszów
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Boroszów
Boroszów
Położenie na mapie powiatu oleskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu oleskiego
Boroszów
Boroszów
Ziemia50°56′31″N 18°26′07″E/50,941944 18,435278
Strona internetowa miejscowości

Boroszów (niem. Boroschau[2]; Alteneichen (1938-1945)[3]) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Olesno, w dorzeczu Prosny, w makroregionie Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości wywodzi się od staropolskiego określenia lasu iglastego - boru[4]. Znaczenie nazwy wyjaśnia topograficzny podręcznik Górnego Śląska z 1865 roku, który notuje polską nazwę Borosow oraz wywodzi ją od polskiej nazwy bór: "Polnisch heist der Ort Borosow, und scheint dieses Wort ein aus Waldern hervorgegangenes Dorf zu bezeichnen."[4]. Niemiecka nazwa Boroschau jest germanizacją wcześniejszej polskiej nazwy.

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod polską nazwą Boroszow oraz nazwą zgermanizowaną Boroschau[5]. Spis wymienia także sąsiednie przysiółki Stary Folwark oraz Nowy Folwark[5]. Ze względu na polskie pochodzenie 27 kwietnia 1936 r. w miejsce zgermanizowanej nazwy Boroschau nazistowska administracja III Rzeszy wprowadziła nową, całkowicie niemiecką nazwę - Alteneichen[2][6][7]. 12 listopada 1946 r. nadano miejscowości polską nazwę Boroszów[6].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajdują się m.in. zabytkowy kościół św. Marii Magdaleny i dęby, będące pomnikami przyrody. Wzdłuż zachodniej, a częściowo południowej i północnej granicy Boroszowa ciągną się pasy lasów. Jest to miejscowość o charakterze typowo rolniczym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsze znane wzmianki o Boroszowie pochodzą z 1300 r. – miejscowością rozporządzał wówczas konwent kanoników regularnych, a mieszkańcy byli zobowiązani dostarczać zakonnikom w każdy piątek kosze świeżych ryb. W Boroszowie miało znajdować się niegdyś wiele stawów – wedle jednych źródeł 52, wedle innych – 99. W dokumentach z 1574 r. miejscowość występuje pod nazwą Boroschow lub Boroschuw, zaś w 1743 r. – Borosz.

Na przestrzeni wieków Boroszów miał wielu właścicieli. W 1679 r. miejscowość należała do hrabiego Ditricha Franckenberga, następnie do Jana Jerzego Franckenberga, a ostatnią zarządczynią była Maria von Tucholka. W parku w miejscowości znajdował się niegdyś zamek, który jednak spłonął po wojnie; w Boroszowie znajdowała się także wystawna willa, po której zachował się jedynie podjazd dla karet. W miejscowości działały dwa folwarki: stary i nowy.

Do głosowania podczas plebiscytu uprawnionych było w Boroszowie 112 osób, z czego 76, ok. 67,9%, stanowili mieszkańcy (w tym 76, ok. 67,9% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 107 głosów (ok. 95,5% uprawnionych), w tym 102 (ok. 95,3%) ważne; za Niemcami głosowało 91 osób (ok. 85,0%), a za Polską 11 osób (ok. 10,3%)[8].

W 1925 r. w miejscowości mieszkało 399 osób, a w 1933 r. – 358 osób. 1 kwietnia 1939 r. Boroszów został włączony do Biskupic[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[9]:

  • kościół fil. pw. św. Marii Magdaleny, drewniany, z poł. XVII w.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Miasto i gmina w liczbach. Urząd Miejski w Oleśnie. [dostęp 2014-04-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-06)].
  2. a b c Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Oberschlesien, Kreis Rosenberg (niem.). 2006. [dostęp 2012-05-03].
  3. Konstanty Prus: Spis nazw miejscowości Śląska Opolskiego. Katowice: Wydawnictwo Instytutu Śląskiego, 1939, s. 21.
  4. a b Felix Triest 1865 ↓, s. 227.
  5. a b Johann Knie 1830 ↓, s. 60.
  6. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  7. Pol. „stare dęby”.
  8. Herbert Kunze: Landsmannschaft der Oberschlesier in Karlsruhe (niem.). [dostęp 2012-10-08].
  9. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 82. [dostęp 30.12.2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Felix Triest: Topographisches handbuch von Oberschliesen. Breslau: Verlag von Wilh. Gottl. Korn, 1865.
  2. Johann Knie: Alpabetisch, Statistisch, Topographische Uebersicht aller Dorfer, Flecken, Stadt und andern Orte der Konigl. Preus. Provinz Schliesen.... Breslau: Barth und Comp., 1830.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]