Borys Fournier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Borys Fournier
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1891
Petersburg
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Wojsko Polskie na Wschodzie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Lejb-Gwardyjski Keksholmski Pułk,
III Korpus Polski w Rosji,
27 Pułk Piechoty,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
86 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Borys Fournier (ur. 17 grudnia 1891 w Petersburgu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski oficer i inżynier pochodzenia francusko-rosyjskiego, major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Petersburgu na terenie Imperium Rosyjskiego jako syn Włodzimierza i Heleny, z domu Pietrow. Jego ojciec był Francuzem, a matka Rosjanką.

Absolwent Średniej Szkoły Technicznej w Moskwie w 1911. Podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej i ukończył sześć semestrów. Po wybuchu I wojny światowej rozpoczął kształcenie w szkole oficerskiej w Petersburgu, zaś po jej ukończeniu został przydzielony do Lejb-Gwardyjskiego Keksholmskiego Pułku Armii Imperium Rosyjskiego. Brał udział w walkach i został dwukrotnie ranny: nad Stochodem w 1915 oraz w 1916. W 1917 wstąpił do III Korpusu Polskiego w Rosji w ramach Wojska Polskiego na Wschodzie i został dowódcą batalionu. U schyłku wojny w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i rozpoczął służbę w szeregach 27 pułku piechoty. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości brał udział w wojny polsko-bolszewickiej 1920 na stanowisku dowódcy batalionu. W sposób szczególny odznaczył się podczas obrony wsi Suszczany przed nacierającą sowiecką 20 Dywizją po 1 lipca 1920 oraz w walkach nad Bugiem. Za te zasługi 28 lutego 1921 otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty[1][2]. W 1923 był pełniącym obowiązki dowódcy III batalionu w 27 pp[3]. Następnie został przydzielony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku, w którym w 1924 był pełniącym obowiązki dowódcy I batalionu[4], a później dowódcą I batalionu[5]. Od 1926 służył w 86 pułku piechoty w Mołodecznie. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z 1 lipca 1925. 28 lutego 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1928 jako major w stanie spoczynku zamieszkiwał w Mołodecznie[6]. W 1934 był zweryfikowany z lokatą 25.

Został pracownikiem kolejowym (pomocnik naczelnika eksploatacji kolei Jabłonna-Karczew)[7]. Był zatrudniony w fabryce A. Brodzic-Lipińskiego.

Jego żoną była Maria, z domu Lisowska. Ich dziećmi byli: synowie Tadeusz (zm. 1936 po maturze w wyniku utonięcia), Wiesław (1922-1975, ps. „Renard”[8]) i Włodzimierz (1926-1945, ps. „Bob”[9]) oraz najmłodsza córka Maria (ur. 1931, po mężu Buńda[10], działaczka Stowarzyszenie Rodzina Katyńska w Warszawie[11]). Rodzina zamieszkiwała w Sanoku, a następnie w Warszawie (przy ulicy Chłodnej), gdzie Borys Fournier pracował na stanowisku inżynieryjnym, w tym w Centralnym Instytutem Wychowania Fizycznego (CIFW). W Warszawie mieszkali także jego rodzice.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 Borys Fournier został zmobilizowany do macierzystego 2 psp w Sanoku i brał udział w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. W tym czasie nadsyłał korespondencję do bliskich w Warszawie. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 953[12]. Przy zwłokach Borysa Fournier zostały odnalezione m.in. legitymacja oficerska, legitymacja Orderu Virtuti Militari, karta szczepień[13].

W 1944 jego żona oraz synowie i córka brali udział w powstaniu warszawskim.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[15].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” 21 maja 2009 Borys Fournier został uhonorowany poprzez zasadzenie Dębu Pamięci przy Gimnazjum nr. 1 im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego Prymasa Tysiąclecia w Jaworzynie Śląskiej[16][17].

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 407.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 353.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 203.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  5. Franciszek Groński. 22 Dywizja Piechoty Górskiej. 2 Pułk Strzelców Podhalańskich – Sanok. „Przemyskie Zapiski Historyczne”, s. 262, R. XIV-XV z 2003-2005. ISSN 0860-0317. 
  6. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 898.
  7. Ocalić pamięć o prześladowanych kolejarzach. katyn.ru, 25 października 2006. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  8. Wiesław Fournier. 1944.pl / Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  9. Włodzimierz Fournier. 1944.pl / Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  10. Rodziny katyńskie: zatajenie przez aliantów sprawy Katynia było ohydne. polskieradio.pl, 8 stycznia 2014. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  11. Stowarzyszenie Rodzina Katyńska w Warszawie. Władze Stowarzyszenia. katyn.org. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  12. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  13. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 52. ISBN 83-7001-294-9.
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  15. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  16. „KATYŃ… ocalić od zapomnienia”. gimnazjum.jaworzyna.net, 24 maja 2009. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  17. Zasadziliśmy Dąb Pamięci. gimnazjum.jaworzyna.net, 25 maja 2009. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  18. Dekret Wodza Naczelnego L. 2647 z 28 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 326

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]