Brexit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielka Brytania i Unia Europejska

Brexit (ang. Brexit, od British ‘brytyjski’ i exit ‘wyjście’)[1] – potoczna nazwa procesu opuszczania przez Wielką Brytanię struktur Unii Europejskiej, zapoczątkowanego przez referendum w czerwcu 2016 roku[2][3].

W referendum, które nie miało formy wiążącej dla brytyjskiego rządu, głosowało 72,2% uprawnionych[4], spośród których 51,89% opowiedziało się za opuszczeniem Unii Europejskiej przez Wielką Brytanię[5].

24 stycznia 2017 Sąd Najwyższy Zjednoczonego Królestwa wydał wyrok stwierdzający, że proces wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej może być rozpoczęty po uprzedniej zgodzie parlamentu brytyjskiego[6]. Jednocześnie orzekł, że rząd nie ma obowiązku uzyskania zgody Parlamentu Szkockiego, Walijskiego Zgromadzenia Narodowego i Zgromadzenia Irlandii Północnej[7].

7 lutego 2017 Parlament Szkocki podjął uchwałę, w której „wyraził poparcie dla wszystkich posłów brytyjskiego parlamentu, którzy uważają, że złożony przez rząd projekt ustawy o notyfikacji wyjścia z Unii Europejskiej nie powinien być procedowany”[8].

Według Banku Anglii mimo, że Brexit jeszcze nie doszedł do skutku, przeciętne brytyjskie gospodarstwo domowe straciło już na nim ok. 900 funtów[9].

W tzw. „Brexit white paper” z 2018, który jest pierwszym oficjalnym dokumentem określającym relacje po Brexicie[10] proponuje się wspólny rynek handlu towarami ze wspólnotą. Jednocześnie nie wspomniano o handlu usługami, tymczasem zysk i nadwyżka handlowa Wielkiej Brytanii pochodzi z usług. Natomiast w handlu towarami Brytyjczycy bardziej tracą niż zyskują. Z drugiej strony propozycja jak i cały dokument jest oceniany przez ekspertów jako nie do zaakceptowania przez wspólnotę europejską. Niektórzy wręcz oceniają, że jest to długofalowa strategia by utrzymać Wielką Brytanię w strukturach wspólnotowych[11][12].

Wielka Brytania ma opuścić wspólnotę o godzinie 23, 29 marca 2019. Prawa do swobodnego przemieszczania się i inne mają obowiązywać co najmniej do 31 grudnia 2020[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Brexit, n. (ang.). oed.com. [dostęp 2017-02-08].
  2. Cameron: 23 czerwca referendum w sprawie pozostania Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej. tvp.info, 2016-02-20. [dostęp 2016-12-11].
  3. Alex Hunt, Brian Wheeler: Brexit: All you need to know about the UK leaving the EU (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2016-12-11].
  4. Brytyjczycy zdecydowali. Wielka Brytania wychodzi z Unii Europejskiej (pol.). Wprost, 2016-06-24. [dostęp 2016-12-11].
  5. Brytyjczycy zagłosowali w referendum unijnym. onet.pl, 24 czerwca 2016. [dostęp 2016-12-11].
  6. Ta decyzja rozczarowała premier Wlk. Brytanii. Sąd Najwyższy zdecydował w sprawie Brexitu. gazeta.pl, 24 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-24].
  7. Brexit: Supreme Court says Parliament must give Article 50 go-ahead. bbc.com, 24 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-24].
  8. Parlament Szkocji symbolicznie zagłosował przeciw Brexitowi. wp.pl, 7 lutego 2017. [dostęp 2017-02-08].
  9. GBP: Nadzieja dla funta, którą przekreśla brexit. interia.pl. [dostęp 2018-08-02].
  10. The future relationship between the United Kingdom. gov.uk. [dostęp 2018-08-02].
  11. Brytyjczycy albo nie chcą brexitu, albo strzelają sobie w stopę – Biznes w INTERIA.PL, biznes.interia.pl [dostęp 2018-08-03] (pol.).
  12. Brexit: White Paper 12 July 2018 and Further Developments – HJT Training, hjt-training.co.uk [dostęp 2018-08-03] (ang.).
  13. When is Brexit happening and could there be a second referendum? | Metro News, metro.co.uk [dostęp 2018-08-05] (ang.).