Broń bezodrzutowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Broń bezodrzutowa obsługiwana z ramienia

Broń bezodrzutowabroń palna, w której reakcja wypływu części gazów prochowych z lufy w kierunku przeciwnym do ruchu pocisku zapewnia równowagę broni podczas strzału.

W broni tej dzięki zastosowaniu częściowo otwartego zamka obniżono ciśnienie gazów prochowych w lufie podczas strzału. Takie rozwiązanie pozwoliło na zastosowanie luf cienkościennych o niewielkiej masie. Wyeliminowanie odrzutu pozwoliło na ustawianie broni na lekkich podstawach, a w przypadku mniejszych kalibrów do możliwości strzelania z ramienia. Gazy wypływające do tyłu zmniejszają sprawność układu miotającego i obniżają tym samym prędkość i donośność pocisków. Powstająca za bronią niebezpieczna strefa gorących gazów prochowych demaskuje stanowisko ogniowe.

Rozróżnia się najczęściej broń bezodrzutową w postaci:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
  • Stanisław Torecki: 1000 słów o broni i balistyce. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982, s. 38. ISBN 83-11-06699-X.