Bronisław Balcewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Balcewicz
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 14 września 1895
Wilno
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji
85 Pułk Strzelców Wileńskich
PKU Zamość
KRU Zamość
Stanowiska komendant PKU
komendant RU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Bronisław Balcewicz (ur. 14 września 1895 w Wilnie, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bronisław Balcewicz urodził się w Wilnie, był synem Kazimierza i Heleny z domu Strukowska. Ukończył szkołę powszechną, gimnazjum i rok prawa na Uniwersytecie Batorego w Wilnie. W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej. Ukończył Szkołę Oficerską w Wilnie. W 1916 r. uzyskał stopień porucznika. Po rozpadzie armii rosyjskiej dołączył do 2 pułku strzelców polskich I Korpusu Polskiego.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i przydzielony do 85 pułku piechoty. Walczył w wojnie z bolszewikami. Był dwukrotnie ranny. 15 sierpnia 1924 roku został awansowany na majora piechoty. W 1928 roku był oddelegowany do Powiatowej Komendy Uzupełnień Słonim. W marcu 1929 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Zamość na stanowisko komendanta[1]. 1 września 1938 roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Zamość, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant Rejonu Uzupełnień”.

W 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej i w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, str. 12.
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 370, 406;
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 122, 174;
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 26, 527;
  • Ogrody Wspomnień – Bronisław Balcewicz