Bronisław Bednarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Bednarz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1924
Lwów
Data i miejsce śmierci 19 maja 2016
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1968
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Stanowiska zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Komandor I klasy Orderu Białej Róży Finlandii

Bronisław Jan Bednarz (ur. 29 sierpnia 1924, zm. 19 maja 2016[1]) – generał brygady ludowego Wojska Polskiego, doktor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we Lwowie, gdzie również kształcił się w gimnazjum do wybuchu wojny. 1941-1944 pracował w Zakładzie Naukowym im. Ossolińskich. 1944 ukończył liceum humanistyczne na tajnych kompletach i zdał maturę. Absolwent Akademii Nauk Politycznych (1950), Szkoły Partyjnej przy Komitecie Centralnym PZPR (1956), Akademii Wojskowo-Politycznej (eksternistycznie – 1956) oraz Akademii Sztabu Generalnego (1961).

W sierpniu 1944 wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie został najpierw podoficerem, a w 1945 oficerem polityczno-wychowawczym w 2 Dywizji Piechoty, z którą przeszedł szlak bojowy. Brał udział w walkach o Warszawę, Wał Pomorski, forsowaniu Odry i walkach o Berlin.

Po wojnie zajmował wysokie stanowiska służbowe. Był m.in.: zastępcą szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego 2 Dywizji Piechoty, zastępcą szefa i szefem Wydziału Organizacyjnego, a następnie szefem Wydziału Pracy z Oficerami Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojsk Lotniczych (1946–1948), szefem Wydziału, a następnie Oddziału Młodzieżowego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP i w Głównym Zarządzie Politycznym WP (1948–1953), zastępcą dowódcy – szefem Zarządu Politycznego Krakowskiego Okręgu Wojskowego (1953–1954) oraz zastępcą komendanta ds. politycznych – szefem Wydziału Politycznego Wojskowej Akademii Technicznej (1954–1956).

W roku 1956 objął funkcję zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP. W 1958 został awansowany na stopień generała brygady. W styczniu 1964 powierzono mu funkcję szefa Wojskowego Instytutu Historycznego – przewodniczącego Komisji Koordynacyjnej Nauk Wojskowo-historycznych. W 1967 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w Wojskowej Akademii Politycznej. Autor wielu publikacji, prac i artykułów o tematyce historycznej i historyczno-wojskowej. W 1968, w okresie czystek politycznych w WP, oskarżony o rewizjonizm i liberalizm, został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, wydalony z PZPR i przeniesiony do rezerwy, a później w stan spoczynku. 1975-1980 nauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Katowicach.

Posiadał tytuły "Zasłużony Działacz Kultury" i "Zasłużony Działacz Turystyki".

Jego synem jest doktor habilitowany nauk medycznych Bronisław Bednarz, zastępca redaktora naczelnego miesięcznika Kardiologia Polska[2][3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I wiele medali resortowych, pamiątkowych i prywatnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bronisław Jan Bednarz, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2016-05-27] (pol.).
  2. dr hab. Bronisław Bednarz, nauka-polska.pl [dostęp 2016-05-28] (pol.).
  3. Bronisław Bednarz, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2016-05-28] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 121-122.