Bronisław Blumski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Filibert Blumski
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1896
Złoczów
Data i miejsce śmierci 27 marca 1935
pod Przemyślem
Przebieg służby
Lata służby 1914–1935
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
37 Pułk Piechoty,
4 Dywizja Piechoty,
22 Pułk Artylerii Polowej,
10 Pułk Artylerii Ciężkiej
Stanowiska dowódca plutonu,
dowódca baterii,
dowódca dywizjonu,
kwatermistrz pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi (II RP)

Bronisław Filibert Blumski (ur. 22 sierpnia 1896 w Warszawie, zm. 27 marca 1935 pod Przemyślem) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 22 sierpnia 1895 jako syn Tadeusza (ur. 1865, urzędnik na stanowisku zarządcy w C. K. Urzędzie Skarbowym w Złoczowie do 1914[1]) i Stanisławy z domu Rafałowskiej. Był bratem Zygmunta Izydora (ur. 1895, także legionisty i oficera Wojska Polskiego)[2].

W 1914 zdał egzamin dojrzałości z chlubnym wynikiem w C. K. Gimnazjum w Złoczowie[3] (do 1913 bracia Blumscy uczyli się razem w VII klasie[4]). Był skautem, należał do organizacji „Zarzewie” oraz XX Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Złoczowie.

Podczas I wojny światowej służył w 1 pułku piechoty w składzie I Brygady Legionów Polskich w stopniu sierżanta. Po przejściu frontu w bitwie pod Rarańczą w połowie lutego 1918 był internowany, a później służył wcielony do c. k. armii na stanowisku dowódcy plutonu.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo służył w 37 pułku piechoty w Przemyślu. Pierwotnie był mianowany podporucznikiem piechoty, później zweryfikowany w stopniu porucznika gospodarczego ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5]. Podczas wojny z bolszewikami był oficerem żywnościowym 4 Dywizji Piechoty. W 1923 był oficerem Departamentu VII Intendentury MSWoj.[6]. Następnie został awansowany na kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[7]. W 1925 ukończył kształcenie w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. Od tego czasu w dalszych latach 20. był oficerem 22 pułku artylerii polowej W Rzeszowie[8][9] (jako dowódca baterii, kierownik referatu). Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[10]. Od początku lat 30. służył w 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu[11], jako dowódca baterii, dowódca II dywizjonu, od czerwca 1933 na stanowisku kwatermistrza[12].

Należał do przemyskich oddziałów: Związku Legionistów Polskich oraz od 1934 Ligi Morskiej i Kolonialnej[13].

27 marca 1935 popełnił samobójstwo strzałem z rewolweru w pociągu na trasie ze Lwowa do Przemyśla, na odcinku za Medyką (jako przyczyna targnięcia się na własne życie został podany rozstrój nerwowy)[14][15]. Został pochowany na Cmentarzu Głównym w Przemyślu[16][17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]