Bronisław Bończak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Bończak
kapitan marynarki kapitan marynarki
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1898
Bierzwienna
Data i miejsce śmierci 1940
Charków, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby od 1920
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna
Jednostki Pułk Morski
Stanowiska dowódca III dywizjonu bojowego
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Bronisław Bończak (ur. 10 lutego 1898 w Bierzwiennej, zm. 1940 w Charkowie) – oficer Wojska Polskiego w stopniu kapitana marynarki, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bronisław Bończak urodził się 10 lutego 1898 na obszarze późniejszego powiatu kolskiego. Był synem Stanisława i Felicji z domu Śniecikowskiej. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1920 roku kształcił się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach Flotylli Wiślanej. W sierpniu 1920 roku na krótki czas wyznaczono go oficerem mundurowym I batalionu pułku morskiego, następnie jako podchorąży służył w I eskadrze lotnictwa morskiego w Pucku. Po awansie na podporucznika marynarki, 1 listopada 1921 roku został skierowany na II Tymczasowy Kurs Instruktorski dla Oficerów w Toruniu, który ukończył 1 października 1923 roku w stopniu porucznika marynarki. W okresie od 1923 do 1929 roku zajmował różne stanowiska we Flocie w Gdyni, m.in. oficera ordynansowego komendanta Portu Wojennego. W 1929 roku przeniesiono go do Flotylli Pińskiej, a w 1930 roku powrócił do Gdyni na oficera wachtowego ORP „Wilia”.

Od 1932 roku służył we Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej w Pińsku. W 1933 roku został dowódcą na monitorze rzecznym ORP „Warszawa”, natomiast w latach 1935–1936 był dowódcą kompanii rekruckiej w Kadrze Flotylli Rzecznej. W maju 1939 roku wyznaczono go pełniącym obowiązki dowódcą III dywizjonu bojowego, z którym brał udział w kampanii wrześniowej. 17 września wykonał rozkaz samozatopienia jednostek pływających w związku z wkroczeniem Armii Czerwonej i objął dowództwo nad oddziałami wycofującymi się z Płotnicy. 25 września dostał się do niewoli sowieckiej, był przetrzymywany w Starobielsku, został zamordowany w Charkowie w kwietniu lub maju 1940 roku.

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]