Bronisław Kuczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Kuczewski
Ilustracja
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1884
Baturyn, gubernia czernihowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Artylerii Polowej
18 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
1 Pułk Artylerii Ciężkiej
Oficerski Trybunał Orzekający
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
dowódca pułku artylerii
członek trybunału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Bronisław Kuczewski (ur. 2 sierpnia 1884 w Baturynie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Zygmunta i Józefy z Jeleńskich[1]. Był oficerem Armii Imperium Rosyjskiego. W 1919 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Rembertowie. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 6 pułku artylerii polowej. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[2].

8 marca 1921 roku został przeniesiony ze stanowiska dowódcy II dywizjonu 6 pap do 18 dywizjonu artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy dywizjonu[3][4]. 7 września 1921 roku objął dowództwo 1 pułku artylerii ciężkiej stacjonującego w Twierdzy Modlin. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. 31 marca 1924 roku mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1929 roku przeniesiony został do kadry oficerów artylerii i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego w Warszawie. Z dniem 31 stycznia 1930 roku przeniesiony został w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Puławy. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[6].

Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez NKWD i przewieziony do obozu w Starobielsku[7]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[8]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 274.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 25 z 7 lipca 1920 roku, s. 553.
  3. Pismo Nr Szt. Gen. 1530/V.pf.GI.21 I zastępcy szefa Sztabu Generalnego gen. ppor. Mieczysława Kulińskiego do Dowództwa 4 Armii z 10 lutego 1921 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/12, s. 448.
  4. Rozkazy DOGen. Kraków ↓, Nr 28 z 8 marca 1921 roku.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 187.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 341, 849.
  7. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 320. ISBN 83-7001-294-9.
  8. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  9. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 64)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]