Bronisław Kuzio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Kuzio
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 9 maja 1921
Czaszyn
Data śmierci 26 lutego 1992
Przebieg służby
Lata służby 1944-
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
Jednostki 9 zapasowy pułk piechoty
56 pułk piechoty
4 Brygada WOP
26 Przemyski Oddział WOP
Stanowiska zastępca dowódcy kompanii
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca nauczyciel
Nagrobek Bronisława Kuzio (luty 2016)

Bronisław Kuzio (ur. 9 maja 1921 w Czaszynie, zm. 26 lutego 1992) – polski wojskowy, pułkownik ludowego Wojska Polskiego, funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej, nauczyciel.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 maja 1921 w Czaszynie[1][2][3]. Był synem Jana[1][2][3]

W drugiej połowie 1944 wstąpił do wojska polskiego i służył w 9 zapasowym pułku piechoty. Jesienią 1944 roku został skierowany Oficerskiej Szkoły Piechoty, którą ukończył w 1945. Następnie objął funkcję zastępcy dowódcy kompanii ckm w 56 pułku piechoty. W 1947 roku został oficerem Wojsk Ochrony Pogranicza. W drugiej połowie lat 40. był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej[1]. W latach 1948-1949 kształcił się Centrum Wyszkolenia WOP. W stopniu kapitana był oficerem w szkole podoficerskiej 4 Brygady WOP. Ukończył Kurs Doskonalenia Oficerów i po jego ukończeniu awansował na stopień majora[4]. Od sierpnia 1956 roku do września 1958 roku pełnił funkcję dowódcy 45 batalionu WOP w Prudniku[5]. Dowodząc prudnicką jednostką uzupełniał średnie wykształcenie, uzyskując w 1959 roku maturę. Od końca 1959 roku pełnił służbę w 264 batalionie WOP w Sanoku[4]. Później awansowany na stopnie podpułkownika i pułkownika. Jako nauczyciel był zatrudniony w Sanoku w szkołach mechanicznych od 1978 roku do 1980 roku[6] oraz w szkołach ekonomicznych w niepełnym wymiarze godzin[7], gdzie pod koniec lat 70. XX wieku uczył przysposobienia wojskowego[8].

Według dokumentacji zgromadzonej w IPN w drugiej połowie lat 40. był tajnym informatorem i rezydentem Wojskowej Służby Wewnętrznej o pseudonimie „Komar”[3], około lat 1981-1983 był zarejestrowany przez Bieszczadzką Brygadę WOP jako dysponent lokalu kontaktowego kryptonim „Weranda”[2].

Zmarł 26 lutego 1992. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Gacek: Górnośląska Brygada WOP. Rys historyczny 1945-1991. Gliwice: Wydawnictwo Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego, 2005.
  • Mirosław Kudasiewicz. Wspomnienia Weterana WOP (32) Sylwetki dowódców jedn. WOP – ppłk Bronisław Kuzio. „Tygodnik Prudnicki”. 9(744), s. 10, 2005-03-02. ISSN 1231-904X. 
  • Grono pedagogiczne. W: Stanisław Dydek: Zespół Szkół Mechanicznych w Sanoku 1946–1996. Brzozów: Oficyna Wydawniczo-Reklamowa „Edytor” w Brzozowie, 1997, s. 217. ISBN 83-87450-00-6.
  • Alicja Wolwowicz: Księga pamiątkowa szkół ekonomicznych w Sanoku 1925-1995. Sanok: 1995, s. 81, 313. ISBN 83-903469-0-7.