Bronisław Sylwester Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Sylwester Górski
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data urodzenia 31 grudnia 1892
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 7 Pułk Artylerii Ciężkiej
Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej Nr 7
2 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej
7 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej
Stanowiska dowódca dywizjonu
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Bronisław Sylwester Górski (ur. 31 grudnia 1892, zm. ?) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii niemieckiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[1].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 75. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk artylerii ciężkiej w Poznaniu[2]. W latach 1923–1924 w dalszym ciągu pełnił służbę w 7 pułku artylerii ciężkiej[3][4]. 31 marca 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 56. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. W 1928 był oficerem samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej Nr 7 działającego w strukturze 7 pułku artylerii ciężkiej[6]. W kwietniu 1929 roku został przeniesiony do 29 pułku artylerii polowej w Grodnie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy 1 samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. W następnym roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na 2 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W marcu 1931 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy dywizjonu[8][9]. Dywizjonem dowodził do 1939 roku[10].

W czasie II wojny światowej dowodził 7 pułkiem artylerii przeciwlotniczej lekkiej i awansował na podpułkownika.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 154.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 202.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 791, 821.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 710, 745.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 175.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 415, 462.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 95.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184, 728.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 769.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 14.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]