Bronisław Wędziagolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bronisław Wędziagolski (ur. 18 sierpnia 1876 w Jaworowie na Wileńszczyźnie, zm. 1941 w ZSRR) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, polityk II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Brat architekta Pawła Wędziagolskiego i rewolucjonisty Karola Wędziagolskiego. Oficer armii carskiej, absolwent szkoły wojskowej w Kazaniu i i akademii wojskowej w Petersburgu. Brał udział w I wojnie światowej, a następnie w wojnie domowej w Rosji po stronie Białych. Wstąpił do dywizji Żeligowskiego i wraz z nią opuścił Rosję. Następnie oficer Błękitnej Armii gen. Hallera. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Od 12 listopada 1919 roku do 23 maja 1920 roku dowodził Lidzkim Pułkiem Strzelców, później przemianowanym na 76 Lidzki pułk piechoty. Następnie dowodził III Brygadą Piechoty Litewsko-Białoruskiej. W 1921 roku pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Litwy Środkowej na stanowisku szefa Naczelnej Kontroli.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 47. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. 10 lipca 1922 roku został przeniesiony z Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III na stanowisko oficera łącznikowego przy Delegacie Rządu w Wilnie. Był wówczas oficerem nadetatowym 76 Lidzkiego pułku piechoty w Grodnie[2]. Z dniem 28 listopada 1922 został przeniesiony w stan nieczynny „na czas sprawowowania mandatu poselskiego w Sejmie RP I kadencji[3]. W tym charakterze, jako pułkownik 76 pułku piechoty, pozostawał w kolejnych latach[4][5].

Mandat posła otrzymał z ramienia PSL „Wyzwolenie”. Z dniem 30 listopada 1927 zakończył zawodową służbę wojskową i został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkiwał wówczas w Wilnie[6]. W 1934 jako emerytowany pułkownik był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr III jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto[7]. Później był politykiem Kresowego Stronnictwa Chłopskiego. Uzyskał mandat posła na Sejm III kadencji z ramienia BBWR.

Został aresztowany przez Sowietów w 1939. Według jednej wersji zmarł w czasie transportu na Ural. Według innego źródła zmarł 11 lutego 1942 w więzieniu w Gorkim[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 19.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 26 z 12 sierpnia 1922 roku, s. 608.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 23 lutego 1923 r. s. 133.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 395.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 339.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 888.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 323, 890.
  8. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 356.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]