Bruno Streckenbach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bruno Streckenbach
SS-Gruppenführer SS-Gruppenführer
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1902
Hamburg
Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 28 października 1997
Hamburg
RFN
Przebieg służby
Siły zbrojne SS Waffen-SS
Jednostki Einsatzgruppe I
8 Dywizja Kawalerii SS Florian Geyer
19. Dywizją Grenadierów SS
Stanowiska dowódca einsatzgruppe
dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
front wschodni
Bruno Streckenbach (w środku), 1939

Bruno Streckenbach (ur. 7 lutego 1902, Hamburg – zm. 28 października 1977, tamże) – SS-Gruppenführer, dowódca Einsatzgruppe I, p.o. szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy, planista Nadzwyczajnej Akcji Pacyfikacyjnej w Generalnej Guberni.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był m.in. szefem Gestapo w Hamburgu. W czasie agresji III Rzeszy na Polskę w 1939, w stopniu SS-Brigadeführera dowodził Grupą Operacyjną (Einsatzgruppe I), posuwająca się w ślad za oddziałami 14 Armii dowodzonej przez gen. Wilhelma Lista[1]. Prowadził akcje pacyfikacyjne w okolicach Cieszyna i Krakowa i był odpowiedzialny za wymordowanie tysięcy obywateli polskich we wrześniu i październiku 1939 roku[2].

Od października do listopada 1939 pełnił obowiązki dowódcy policji bezpieczeństwa Sipo i SD na obszarze Naczelnego Dowódcy na Wschodzie i w Okręgu Wojskowym "Łódź" i rezydował w Łodzi. Od początku listopada 1939 przebywał w Krakowie, gdzie objął funkcję szefa Sipo i SD w Generalnym Gubernatorstwie. Jemu powierzono przygotowanie planu Akcji AB[3]. Według zeznań części świadków ponosi odpowiedzialność za aresztowanie i deportację profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego (Sonderaktion Krakau). Kierował też Akcją AB. W czasie narady u gubernatora Hansa Franka majacej miejsce 31 kaja 1940 prezentował pogląd, że nadzór nad Judenratami a za ich pośrednictwem nad całością ludności żydowskiej, powinna sprawować wyłącznie policja bezpieczeństwa[4]. Jesienią 1940 doprowadził do utworzenia gett w GG.

W styczniu 1941 roku odwołany z GG. Jako szef I Urzędu w RSHA, po śmierci Heydricha awansował na p.o. szefa RSHA i kierował nim od 4 czerwca do 22 grudnia 1942. Pełniąc tę funkcję instruował podwładnych, że Polacy maja być traktowani jak Żydzi i Cyganie[5]. Później przeszedł do służby w Waffen-SS, i dowodził kolejno 8. Dywizją Kawalerii SS Florian Geyer i 19. Dywizją Grenadierów SS. Walcząc na froncie wschodnim dostał się do niewoli, i przez sąd ZSRR został skazany na długoletnie wiezienie. W 1955 został zwolniony i przekazany władzom RFN[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s.241,242.
  2. "Okupacja i ruch oporu w Dzienniku Hansa Franka 1943-1945" T.II, KIW, Warszawa 1972
  3. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s.252,253.
  4. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s.346.
  5. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s.272.
  6. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s.262,263.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Okupacja i ruch oporu w Dzienniku Hansa Franka 1943-1945" T.II, KIW, Warszawa 1972