Brunon Hołyst

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brunon Hołyst
Data i miejsce urodzenia 6 października 1930
Rogów
Zawód, zajęcie prawnik, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk prawnych
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Brunon Kazimierz Hołyst (ur. 6 października 1930 w Rogowie[1][2]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalizujący się w zagadnieniach kryminalistyki i kryminologii, pionier wiktymologii i suicydologii w Polsce[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Brunon Hołyst wychował się w Rogowie, gdzie jego rodzice pracowali jako nauczyciele; rodzina mieszkała w lokalu służbowym na terenie miejscowej szkoły[2]. W 1952 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego[4]. W 1962 uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim[5] (jako pierwsza osoba w Polsce obronił doktorat z zakresu kryminalistyki[1]), a w 1969 stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie Łódzkim[5]. W 1974 otrzymał tytuł profesor nauk prawnych. W pracy naukowej specjalizuje się w takich dziedzinach jak kryminalistyka, kryminologia, profilaktyka społeczna, suicydologia i wiktymologia[4]. Opublikował około tysiąca prac naukowych, tłumaczonych na liczne języki[1], w tym ponad 50 pozycji książkowych[3].

W latach 1955–1962 służył w Milicji Obywatelskiej, pracował też w Instytucie Kryminalistyki i Kryminologii Akademii Spraw Wewnętrznych na stanowisku docenta[6]. Jako pracownik naukowy związany głównie z Uniwersytetem Łódzkim, gdzie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Katedrze Postępowania Karnego i Kryminalistyki na Wydziale Prawa i Administracji. Był także wykładowcą Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku, Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie i Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego. Został również profesorem na Wydziale Administracji Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, a także kierownikiem Katedry Kryminalistyki, Kryminologii i Resocjalizacji oraz rektorem Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Warszawie[4]. Prowadził gościnne wykłady na licznych uczelniach zagranicznych[1].

Zaangażowany w działalność różnych organizacji naukowych, rad doradczych i konsultacyjnych, w tym rady konsultacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego i komitetu doradczego Komendanta Głównego Policji[1]. W latach 1985–2004 był prezesem Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej[7]. Był współtwórcą Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego i wieloletnim redaktorem wydawanych przez tę organizację periodyków[8]. Został prezesem zarządu Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego[9].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2004 Brunon Hołyst otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[10]. W 2010 prezydent Bronisław Komorowski, za wybitne zasługi dla wymiaru sprawiedliwości i rozwoju polskiej nauki, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, odznaczył go Krzyżem Komandorskim tego orderu[11]. W 2011 został doktorem honoris causa Uniwersytetu w Białymstoku[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kryminalistyka, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 1973 (do 2010 dwanaście wydań)
  • Kryminologia, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 1977 (do 2009 dziesięć wydań)
  • Na granicy życia i śmierci, Iustitia, Warszawa 1994
  • Psychologia kryminalistyczna, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 (do 2009 trzy wydania)
  • Samobójstwo: praca zbiorowa (współred.), PTHP, Warszawa 2002
  • Terroryzm, t. 1 i 2, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009
  • Wandalizm (red.), PWN, Warszawa 1984
  • Wielka encyklopedia prawa. Wyd. 2 (red.), Prawo i Praktyka Gospodarcza, Warszawa 2005
  • Wiktymizacja społeczeństwa polskiego w świetle badań ogólnopolskich (współautor), Wyższa Szkoła Administracyjno-Społeczna, Warszawa 2011
  • Wiktymologia, PWN, Warszawa 1990 (do 2011 cztery wydania)
  • Wykrywalność sprawców zabójstw, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1967[12]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Prof. Brunon Hołyst – doctorem hc Uniwersytetu w Białymstoku. pap.pl, 11 kwietnia 2011. [dostęp 2012-08-29].
  2. a b Anna Gronczewska, Brunon Hołyst. Nie ma zbrodni doskonałej (wywiad). „Głos – Dziennik Pomorza”, s. 14, 24 stycznia 2019. Koszalin: Polska Press. ISSN 0137-9178. 
  3. a b Magdalena Bajer: Hołystowie. forumakad.pl. [dostęp 2012-08-29].
  4. a b c Brunon Hołyst w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-08-29].
  5. a b Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”, 2001, s. 130. ISBN 83-88149-41-5.
  6. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2015-02-28].
  7. O PTHP. pthp.org.pl. [dostęp 2012-08-29].
  8. Historia PTK. kryminalistyka.pl. [dostęp 2012-08-29].
  9. Zarząd. ipin.edu.pl. [dostęp 2015-02-28].
  10. M.P. z 2005 r. nr 8, poz. 143
  11. M.P. z 2011 r. nr 3, poz. 33
  12. Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 2012-08-29].