Buczynowa Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Buczynowa Przełęcz
Ilustracja
Widok z doliny Pańszczycy z zaznaczoną Buczynową Przełęczą
Państwo  Polska
Wysokość 2127 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry
Sąsiednie szczyty Wielka Buczynowa Turnia, Mała Buczynowa Turnia
Data zdobycia 1900 r.
Pierwsze wejście ks. Walenty Gadowski z osobami towarzyszącymi i przewodnikiem Jędrzejem Parą
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Buczynowa Przełęcz
Buczynowa Przełęcz
Ziemia49°13′36,34″N 20°02′30,22″E/49,226761 20,041728

Buczynowa Przełęcz (słow. Bučinové sedlo, niem. Buczynowascharte, węg. Buczynowa-csorba[1]) – wąska, głęboka przełęcz w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, w grupie Buczynowych Turni, położona na wysokości 2127 m n.p.m., pomiędzy Wielką Buczynową Turnią a Małą Buczynową Turnią. Przełęcz oddziela od siebie dolinę Pańszczycę i Dolinkę Buczynową[2]. Zarówno na północ, do Zadnich Usypów w Pańszczycy, jak i na południe, do Dolinki Buczynowej opadają z niej piarżyste i łatwe do przejścia żleby[3]

Pierwotnie przez tę przełęcz był poprowadzony szlak Orlej Perci. Obecnie przechodzi on łatwiejszym wariantem przez żleb poniżej przełęczy (od strony Buczynowej Dolinki). Zimą przełęcz stanowi najbezpieczniejsze połączenie Dolinki Buczynowej i doliny Pańszczycy[2].

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze odnotowane wejścia turystyczne:

Taternictwo[edytuj | edytuj kod]

Oprócz przejścia graniowego na przełęcz prowadzą dwie drogi wspinaczkowe:

  • Północnym żlebem, z Pańszczycy; stopień trudności 0+ w skali tatrzańskiej, czas przejścia 45 min,
  • Z Dolinki Buczynowej; )+, 30 min[3].

Obecnie dopuszczalna jest wspinaczka tylko od strony Dolinki Buczynowej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część III. Granacka Przełęcz – Wołoszyn. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 41-42.
  3. a b Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  4. Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN. [dostęp 2018-12-28].