Buczynowy Karb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Buczynowy Karb
Ilustracja
Widok od zachodu na Buczynowy Karb i Buczynowe Czuby
Państwo  Polska
Wysokość ok. 2115 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Orla Baszta, Buczynowe Czuby
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Buczynowy Karb
Buczynowy Karb
Ziemia49°13′38,3″N 20°02′18,0″E/49,227306 20,038333

Buczynowy Karbprzełęcz w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich. Znajduje się na wysokości około 2115 m pomiędzy Orlą Basztą a Buczynowymi Czubami. Ma postać wąskiej szczerbinki między wschodnim skrajem Pościeli Jasińskiego a najbardziej zachodnim zębem Buczynowych Czub. Nazwę przełęczy wprowadził Władysław Cywiński w 18 tomie swojego szczegółowego przewodnika „Tatry” po dokładnej analizie topograficznej terenu. We wszystkich wcześniejszych opisach za przełęcz w tym miejscu uznawano Pościel Jasińskiego, jednak jest to tylko nachylony ku południowej stronie trawnik bez najmniejszego wcięcia w grani, nie spełnia więc definicji przełęczy. Północne stoki Buczynowego Karbu opadają do Pańszczycy. Na południowy wschód do Dolinki Buczynowej opada z Buczynowego Karbu głęboki i wąski komin, po około 30 metrach kończący się na trawniku. Po kolejnych kilkudziesięciu metrach znów jest południowy komin opadający do trawników w dolinie[1].

Buczynowy Karb po prawej stronie opisanej Pościeli Jasińskiego

Pierwsze odnotowane wejście turystyczne:

Taternictwo[edytuj | edytuj kod]

Szlak Orlej Perci omija Buczynowy Karb. Prowadzi on północnym zboczem, około około 10 m poniżej tej przełęczy. Rejon Buczynowego Karbu dopuszczony jest do uprawiania wspinaczki skalnej. Prowadzi tutaj jedna droga wspinaczkowa dawniej przypisywana do Pościeli Jasińskiego[1]:

Z Buczynowego Karbu na północną stronę, na ścieżkę Orlej Perci opada bardzo stromy trawnik z pojedynczymi skałkami. Ze ścieżki tej przełęcz wydaje się osiągalna, jednak wyjście byłoby ryzykowne (możliwość pośliźnięcia się na stromych trawnikach)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  2. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część II. Zawrat – Żółta Turnia. Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.
  3. Góry według Hemli. [dostęp 2018-12-30].