Budzowa Przełączka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Budzowa Przełączka
Ilustracja
Wielka Buczynowa Turnia, na lewo od niej niewielka Budzowa Igła, pomiędzy nimi Budzowa Przełączka
Państwo  Polska
Wysokość ok. 2125 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry
Sąsiednie szczyty Wielka Buczynowa Turnia, Budzowa Igła
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Budzowa Przełączka
Budzowa Przełączka
Ziemia49°13′39,4″N 20°02′18,0″E/49,227611 20,038333

Budzowa Przełączka (niem. Buchentalkerbe, słow. Budzova štrbina, węg. Budz-rés[1]) – położona na wysokości około 2125 m przełączka w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, pomiędzy Wielką Buczynową Turnią (2184 m) a turnią nazywaną Budzową Igłą (ok.2130 m). Na północny zachód, a potem na północ opada z niej duże żlebisko do Zadnich Usypów w Pańszczycy, zaś na południe, do żlebu z Przełęczy Nowickiego (do Dolinki Buczynowej) system rynien i zacięć[2].

Przez Budzową Przełączkę nie prowadzi żaden szlak turystyczny, ale nieco poniżej niej, po stronie południowej prowadzi czerwono znakowany szlak Orlej Perci. Przechodzi on inną nienazwaną przełączką ubezpieczoną łańcuchami, a następnie południowymi stokami Wielkiej Buczynowej Turni, w której znajduje się jeszcze kilka innych turni[3].

Wielka Buczynowa Turnia, na lewo od niej niewielka Budzowa Igła, pomiędzy nimi Budzowa Przełączka

W rejonie Budzowej Przełączki dopuszczalna jest wspinaczka skalna, ale tylko od strony Dolinki Buczynowej[4]. Prowadzi na nią kilka dróg wspinaczkowych[2]"

  • Z Przełęczy Nowickiego granią przez Budzową Igłę; II stopień trudności w skali tatrzańskiej, czas przejścia 20 min,
  • Z Przełęczy Nowickiego z ominięciem grani po północnej stronie; I, 20 min,
  • Z Pańszczycy północnym żlebem; I, 45 min,
  • Od południa, z Orlej Perci; 0[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2019-01-03].
  2. a b c Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
  3. Dariusz Dyląg: Orla Perć. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2012. ISBN 978-83-62460-23-6.
  4. Dozwolone rejony wspinaczkowe w TPN. [dostęp 2019-01-04].