Bukowiec (powiat kolbuszowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bukowiec
wieś
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat kolbuszowski
Gmina Kolbuszowa
Liczba ludności (2017-12-31) 381[1]
Strefa numeracyjna 17
Kod pocztowy 36-100
Tablice rejestracyjne RKL
SIMC 0652151
Położenie na mapie gminy Kolbuszowa
Mapa lokalizacyjna gminy Kolbuszowa
Bukowiec
Bukowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bukowiec
Bukowiec
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Bukowiec
Bukowiec
Położenie na mapie powiatu kolbuszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kolbuszowskiego
Bukowiec
Bukowiec
Ziemia50°12′00″N 21°46′27″E/50,200000 21,774167

Bukowiecwieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie kolbuszowskim, w gminie Kolbuszowa[2][3].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa rzeszowskiego.

Początki wsi Bukowiec sięgają przełomu XVI i XVII wieku. Osada ta powstała z inicjatywy właścicieli Rzochowa, gdyż w drugiej połowie XVI wieku okolice te, podobnie jak Niwiska, Trześń i wieś Kolbuszowa i Werynia podlegały pod administrację rzochowsko-mielecką.

Do pierwszych mieszkańców Bukowca od roku 1640 należeli: Szymon i Regina Skwirut, Andrzej i Agnieszka Hipka, Walenty i Regina Gancarz, Andrzej i Katarzyna Bezar, Andrzej Swaguła, Tomasz Drezno, Stanisław Pasik, Jan Dec, Albert Rząska, Sebastian Rokosek i inni.

W księdze chrztu parafii kolbuszowej z Bukowca zapisano: w 1640 – 4 chrzty, w 1641 – 2 chrzty, w 1642 – 7 chrztów, zaś w roku 1643 – 6 chrztów.

Bukowiec był wsią prywatną i w siedemnastym wieku należał do Lubomirskich, potem do Sanguszków, a potem znowu do Lubomirskich. W tym okresie tereny te należały do województwa sandomierskiego i powiatu pilzneńskiego i według lustracji z roku 1765 osada Bukowiec graniczyła z Domatkowem.

Z chwilą powstania kolbuszowskiego powiatu od roku 1867 Bukowiec, jak wiele innych wsi stała się gminą jednostkową. Posiadała własnego wójta, pichlerz gminny i miała na utrzymaniu kilku pogorzelców. Miła też policję ogniową, podobnie jak inne gminy w tym czasie. Pożarowym sygnałem była trąbka wartownika nocnego, a Bukowiec miał do ochrony przeciwpożarowej 11 osęków i 15 ręcznych sikawek. W roku 1884 wójtem gminy Bukowiec był Jan Kret.

Po pierwszym rozbiorze Polski powiększono obszar Bukowca o grunty leśne i pustki z sąsiednich wsi królewskich i osiedlono na nich 86 polskich rodzin chłopskich.

W roku 1891 Bukowiec liczył 298 dusz /mieszkańców/, a jego powierzchnia to 514 mórg i 1485 sążni.

Dla porównania w roku 2005 Bukowiec liczył 116 numerów i 351 mieszkańców, a więc w okresie 115 lat przybyło 53 mieszkańców.

W dziewiętnastym wieku i w początkach wieku dwudziestego Bukowiec słynął z wyrobów bednarskich, takich jak cebrzyki, dzieże do robienia ciasta, konewki, maselniczki i beczki na zboże, kapustę i ogórki kiszone. Wyroby te były sprzedawane na jarmarkach w Kolbuszowej, Mielcu, Ropczycach, Sędziszowie Małopolskim i innych. Dzisiaj o tym bednarskim rzemiośle pozostało wspomnienie utrwalone w ludowej piosence:

Ty dziewcyno, ty mie nie znos, Jo z Bukowca jezdem bednorz, Robie becki, konwecki, A wiecorem na dziwecki.

Kilkadziesiąt lat temu Bukowiec był także znany z twórczości miejscowych malarek ludowych, malujących piękne „makaty” i „dywany” na papierze pakunkowym, bristolu lub szarym sztywniku. Dzisiaj można je spotkać w zbiorach etnograficznych wielu muzeów w Polsce.

W Bukowcu przy drodze rośnie ponad 300 letni dąb szypułkowy stanowiący pomnik przyrody.

Za okupacji niemieckiej część Bukowca przyłączono do poligonu SS. Ludność wysiedlono do Kupna i Widełki, a grunty podobnie jak w Domatkowie zabrano na gospodarstwo rolne niemieckie, którego kierownikiem był kapral SS Makary Starcke z siedzibą w Szkole Podstawowej w Nowej Wsi. W Bukowcu w budynku starej szkoły stacjonowała wachta. Była to niemiecka policja, w której służyli Ukraińcy.

Po wyzwoleniu spod niemieckiej okupacji stopniowo wieś zaczyna się zmieniać.

Nastąpiła budowa dróg, elektryfikacja wsi (1964), budowa świetlicy (1955-1958) i szkoły (1965), oraz zlewni mleka. W ostatnich latach budowa wodociągu (1993-1994), budowa gazociągu (1990), a także telefonizacja wsi. Założenie oświetlenia ulicznego.

Kilka ważnych dat z najnowszej historii Bukowca:

  • 7 lipca 2001 – 40 lecie OSP w Bukowcu połączone z uroczystym poświęceniem sztandaru tej organizacji.
  • 24 sierpnia 2003 – Dożynki Gminne i pierwsza msza odprawiona przed kaplicą w Bukowcu.
  • 7 października 2004 – oficjalne oddanie do użytku 1,5 km odcinka drogi gminnej Bukowiec – Poręby Kupieńskie.
  • 10 czerwca 2006 – nadanie Szkole Podstawowej w Bukowcu im. Polskich Noblistów, poświęcenie sztandaru szkoły. Z tej okazji w miejscowej kaplicy została odprawiona pierwsza msza.
  • lipiec 2006 – wykonanie oświetlenia ulicznego.
  • sierpień 2007 – zakup samochodu strażackiego dla OSP w Bukowcu.
  • 20 października 2008 – oficjalne oddanie do użytku asfaltowego odcinka drogi łączącej Bukowiec z Porębami Kupieńskimi i Przedborzem.
  • 2009 – generalny remont części domu ludowego.
  • 17 listopada 2010 – oficjalne oddanie do użytku drogi powiatowej.

Sąsiednie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gmina w liczbach. [dostęp 2018-03-30].
  2. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  3. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]