Burzyciele chłopów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Burzyciele chłopów – lokalni przywódcy, doradcy i pełnomocnicy włościan w Królestwie Polskim w XIX w.

Burzyciele najczęściej wywodzili się z drobnej szlachty, pracującej w zawodach: nauczycieli, oficjalistów i urzędników. Organizowali opór chłopów przeciw panom, pisali skargi do władz, prowadzili sprawy włościańskie w sądach. Najbardziej znany burzyciel chłopów to Kazimierz Deczyński, autor pamiętnika „Opis życia wieśniaka polskiego[1].

Burzycieli chłopów można podzielić na trzy grupy.

  • pierwsza grupa to uparci chłopi występujący samorzutnie na czoło gromady chłopskiej i formujący żądania wobec dziedzica i władz
  • druga grupa to doradcy chłopscy piszący im skargi i podania
  • trzecia grupa bardzo nieliczna to emisariusze Towarzystwa Demokratycznego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski. Warszawa 1973, s.47
  2. Andrzej Jezierski, Cezylia Leszczyńska Historia gospodarcza Polski. Warszawa 2003, s.123