Całopalenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Całopalenie (film).

Całopalenie lub ofiara całopalenia (hebr. עלה, trb. 'ola, stgr. ὁλόκαυστος, trb. holokaustos[1], łac. holocaustum) – ofiara składana bóstwu, całkowicie trawiona przez ogień[2].

Ofiarowanie Izaaka, Caravaggio

Obrzęd popularny szczególnie w tradycji żydowskiej, w Biblii wspomniany wielokrotnie, po raz pierwszy w starotestamentowym obrazie potopu, następnie między innymi w kontekście ofiary Abrahama, ostatecznie dokonanej z baranka, zamiast jego syna Izaaka[2]. Oprócz tego sposób i okoliczności jego przeprowadzania zostały opisane między innymi w Księdze Liczb oraz w Kodeksie Kapłańskim pochodzącym z Księgi Kapłańskiej, tam pełniący rolę różnych rodzajów ofiar, na przykład ofiary codziennej lub ofiary w szabat[3].

Dla wyznawców judaizmu całopalenie było znakiem uznania Jahwe za prawdziwego Boga. Pomimo tego, że na początku ofiary te mogły mieć charakter indywidualny, z czasem wykonywanie rytuału zostało zarezerwowane jedynie kapłanom[2].

Palenie ofiary ogniem jest symbolem, że składający ofiarę niczego z niej nie zabierze ze sobą z powrotem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. KATOLIK.pl - Portal katolicki dla wierzących, wątpiących i poszukujących, www.katolik.pl [dostęp 2019-02-17].
  2. a b c Dzieło Biblijne - Całopalenie, biblista.pl [dostęp 2019-02-17].
  3. Biblia Tysiąclecia - Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu - Lb 28, biblia.deon.pl [dostęp 2019-02-17].