Cafu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy brazylijskiego piłkarza. Zobacz też: Cafú, piłkarz z Republiki Zielonego Przylądka i Cafú, piłkarz z Portugalii.
Cafu
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Marcos Evangelista de Morais
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1970
Itaquaquecetuba
Wzrost 176 cm
Pozycja prawy obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
1988–1990 São Paulo FC
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1990–1994 São Paulo FC 95 (6)
1995 Real Saragossa 16 (0)
1995 EC Juventude 2 (0)
1995–1997 SE Palmeiras 35 (0)
1997–2003 AS Roma 163 (5)
2003–2008 A.C. Milan 119 (4)
W sumie: 430 (15)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1990–2006  Brazylia 142 (5)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce USA 1994
I miejsce Japonia i Korea Południowa 2002
II miejsce Francja 1998
Copa América
Złoto Boliwia 1997
Złoto Paragwaj 1999
Srebro Chile 1991
Puchar Konfederacji
Złoto Arabia Saudyjska 1997

Cafu, właśc. Marcos Evangelista de Morais (ur. 7 czerwca 1970 w Itaquaquecetubie) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji prawego obrońcy. Rekordzista kraju pod względem występów w reprezentacji narodowej, czterokrotny uczestnik mistrzostw świata.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Cafu zawodową karierę rozpoczynał w 1988 roku w São Paulo FC. W debiutanckim sezonie pełnił tam rolę rezerwowego i rozegrał tylko trzy spotkania. Miejsce w podstawowej jedenastce swojego zespołu Brazylijczyk wywalczył sobie w kolejnych rozgrywkach, kiedy to wystąpił w siedemnastu ligowych meczach. Pierwszym sukcesem Cafu było wywalczenie mistrzostwa kraju w 1991 roku. W dwóch kolejnych latach São Paulo FC triumfowało w rozgrywkach Copa Libertadores, a w 1993 roku zwyciężyło także w Recopa Sudamericana. W 1994 roku brazylijski obrońca został wybrany najlepszym piłkarzem roku w Ameryce Południowej. W tym samym roku Cafu postanowił zmienić klub. Przez siedem lat gry dla São Paulo Brazylijczyk rozegrał tam 115 ligowych pojedynków, w których siedem razy wpisał się na listę strzelców.

W 1995 roku Marcos Evangelista de Moraes został piłkarzem EC Juventude, jednak po bardzo krótkim czasie trafił do Hiszpanii, gdzie podpisał kontrakt z Realem Saragossa. Z nowym klubem uplasował się na siódmej pozycji w tabeli Primera División, sięgnął także po Puchar Zdobywców Pucharów. Przygoda Cafu z Realem Saragossa trwała jednak krótko i jeszcze w 1995 roku Brazylijczyk odszedł do SE Palmeiras São Paulo. Dla nowej drużyny zdołał rozegrać 35 spotkań, po czym w 1997 roku zdecydował się na transfer do Włoch. Cafu zasilił zespół AS Roma[1], w barwach którego nie miał problemów ze znalezieniem sobie miejsca w wyjściowym składzie. W ekipie „Giallorossich” Brazylijczykowi został nadany przydomek „Il Pendolino”. Na pierwszy sukces na włoskich boiskach Cafu musiał czekać aż do sezonu 2000/2001, kiedy to Roma sięgnęła po trzecie w swojej historii mistrzostwo kraju. Brazylijski piłkarz zaliczył wówczas 31 występów w lidze i zdobył jednego gola. Jak się później okazało było to jedyne trofeum, po jakie Cafu sięgnął z Romą. W jej barwach zaliczył łącznie 163 występy w Serie A.

W letnim okienku transferowym w 2003 roku „Il Pendolino” odrzucił ofertę japońskiego Yokohama F. Marinos i podpisał kontrakt z A.C. Milan[2]. Zadebiutował 3 sierpnia tego samego roku w zremisowanym 1:1 meczu z Juventusem. W defensywie „Rossonerich” Cafu grał początkowo u boku takich zawodników jak Paolo Maldini, Alessandro Costacurta i Alessandro Nesta. Już w debiutanckim sezonie w ekipie z San Siro razem z zespołem po raz drugi w swojej karierze zwyciężył w rozgrywkach Serie A, sięgnął także po Superpuchar Włoch oraz Superpuchar Europy. W marcu 2004 roku rodak Cafu – Pelé umieścił zawodnika Milanu na liście 125 najlepszych żyjących jeszcze piłkarzy na świecie. W 2005 roku wychowanek São Paulo po raz pierwszy zagrał w finale Ligi Mistrzów, jednak „Rossoneri” przegrali w nim ostatecznie po rzutach karnych z Liverpoolem. W sezonie 2006/2007 Cafu razem z drużyną zdobył trzy trofea. Zwyciężył w rozgrywkach Champions League, następnie sięgnął po Superpucharu Europy i Klubowe Mistrzostwo Świata. W maju 2007 roku Brazylijczyk przedłużył kontrakt z Milanem do czerwca 2008 roku. 16 maja poinformowano, że po zakończeniu ligowych rozgrywek Cafu wspólnie z Serginho zakończy swoją karierę. Ostatnie spotkanie w barwach Milanu Cafu rozegrał dwa dni później. „Rossoneri” w ostatnim meczu sezonu wygrali z Udinese Calcio 4:1, a Cafu w 80 minucie tego pojedynku wpisał się na listę strzelców. 19 maja wiceprezes Milanu Adriano Galliani powiedział, że Cafu ma zielone światło na powrót do pracy w klubie.

W grudniu 2008 roku media poinformowały o przejściu Cafu do klubu z 8. ligi angielskiej – Garforth Town[3].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Cafu.JPG

W reprezentacji Brazylii Cafu zadebiutował 12 września 1990 roku w przegranym 3:0 pojedynku z Hiszpanią. Pierwszego gola w drużynie narodowej zdobył 8 czerwca 1994 roku w zwycięskim 8:2 spotkaniu z Hondurasem. W tym samym roku Cafu po raz pierwszy w karierze wystąpił na mundialu. Brazylijczycy na amerykańskich boiskach po raz czwarty w historii zdobyli Mistrzostwo Świata, lecz sam Cafu na turnieju pełnił rolę rezerwowego. W trzech pojedynkach wchodził na boisko z ławki rezerwowych, między innymi w finałowym spotkaniu z Włochami, kiedy to już w 21 minucie musiał zastąpić kontuzjowanego Jorginho. W 1997 roku Cafu zwyciężył w rozgrywkach Copa América oraz Pucharze Konfederacji. Rok później Mário Zagallo powołał go do kadry reprezentacji Brazylii na kolejne Mistrzostwa Świata. Tym razem ekipa „Canarinhos” musiała uznać wyższość Francuzów, którzy w meczu finałowym wygrali 3:0. 7 listopada 2001 roku podczas wygranego 2:0 pojedynku z Chile Cafu po raz setny zagrał w reprezentacji swojego kraju. Brazylijczyk wystąpił także na Mistrzostwach Świata 2002 oraz Mistrzostwach Świata 2006. Turniej w Korei Południowej i Japonii zakończył się zwycięstwem podopiecznych Luiza Felipe Scolariego, natomiast w Niemczech „Canarinhos” odpadli już w ćwierćfinale. Na każdej z tych imprez Cafu był podstawowym piłkarzem swojego zespołu. Po mundialu 2006 wychowanek São Paulo FC zakończył reprezentacyjną karierę. Dla drużyny narodowej rozegrał łącznie 142 spotkania i strzelił pięć bramek. Jest rekordzistą kraju pod względem największej liczby występów w reprezentacji Brazylii.

Mecze w reprezentacji Brazylii[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Brazylia São Paulo FC

Mistrzostwo Brazylii: 1991
Copa Libertadores: 1992, 1993
Recopa Sudamericana: 1993

Hiszpania Real Saragossa

Puchar Zdobywców Pucharów: 1995

Włochy AS Roma

Mistrzostwo Włoch: 2001

Włochy A.C. Milan

Mistrzostwo Włoch: 2004
Superpuchar Włoch: 2004
Superpuchar Europy: 2003, 2007
Liga Mistrzów: 2007
Klubowe Mistrzostwo Świata: 2007

Brazylia Reprezentacja Brazylii

Mistrzostwo Świata: 1994, 2002
Wicemistrzostwo Świata: 1998
Copa América: 1997, 1999
Puchar Konfederacji: 1997

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fabio Monti. Roma alla brasiliana, arrivano Cafu e Paulo Sergio. „Corriere della Sera”, s. 43, 1997-06-18 (wł.). 
  2. Cafu joins Milan (ang.). bbc.co.uk, 2003-06-09. [dostęp 2015-11-16].
  3. Garforth agree deal to sign Cafu (ang.). bbc.co.uk, 2008-12-18. [dostęp 2015-11-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]