Camillo Perini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Camillo Perini
Ilustracja
płk Camillo Perini około 1930 r.
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1887
Pula
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1942
Viterbo, Włochy
Przebieg służby
Lata służby od 1918 (Wojsko Polskie)
Siły zbrojne War flag of Austria-Hungary (1918).svg - Armia Austro-Węgier,
Cross-Pattee-Heraldry.svgK.u.k. Luftfahrtruppen,
Roundel of Poland (1921-1993).svg - lotnictwo Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Orła Białego z mieczami (Serbia)

Camillo Perini (ur. 18 czerwca 1887 w Puli, zm. 27 sierpnia 1942 w Viterbo) – lotnik wojskowy narodowości włoskiej, pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Camillo Perini urodził się w Puli (należącej wówczas do Austro-Węgier), jako obywatel Austro-Węgier narodowości włoskiej[1]. Był zawodowym oficerem Cesarskiej i Królewskiej Armii – w 1908 roku ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Wiedniu i rozpoczął służbę w stopniu podporucznika w 8 pułku artylerii polowej w Gorycji[1].

W 1912 roku przeniósł się do lotnictwa austro-węgierskiego, ucząc się pilotażu w szkole w Wiener Neustadt i 8 lipca 1912 roku zdając egzamin na pilota[1]. W czasie I wojny światowej służył początkowo w eskadrze Flik 8 (Fliegerkompagnie) na froncie rosyjskim i serbskim, a od 1 maja 1915 roku w eskadrze Flik 4 na froncie włoskim[1]. Dowodził następnie kilkoma eskadrami, między innymi Flik 11 i Flik 66D. Od 5 grudnia 1915 roku do 1 października 1917 roku służył na froncie rosyjskim, a następnie do 30 października 1918 roku na froncie włoskim[1]. Wojnę zakończył w stopniu kapitana (Hauptmann). Z uwagi na przegraną Austro-Węgier i ich rozpad, za namową polskich towarzyszy służby na początku listopada 1918 roku wyemigrował do odradzającej się Polski (Pula po I wojnie światowej została zajęta przez Włochy).

15 listopada 1918 roku wstąpił do polskiego lotnictwa i został przydzielony do III Eskadry Lotniczej przemianowanej następnie na 7 Eskadrę Myśliwską. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej a następnie dowodził III i II Grupą Lotniczą. W kwietniu 1920 roku został mianowany szefem lotnictwa przy Ścisłym Sztabie Naczelnego Wodza. W kolejnych latach piastował stanowiska szefa lotnictwa 3 i 6 Armii.

W 1921 w stopniu podpułkownika był organizatorem i pierwszym dowódcą 1 Pułku Lotniczego, a następnie dowodził 3 Pułkiem Lotniczym (od kwietnia 1922 do kwietnia 1925) i 6 Pułkiem Lotniczym (od 1925 do lutego 1929)[1]. 31 marca 1924 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. 31 marca 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Pozostał w Warszawie, gdzie był pracownikiem referatu szybownictwa Zarządu Głównego Aeroklubu RP. Zajmował się też publicystyką, pisząc prace i artykuły dotyczące lotnictwa wojskowego[1].

We wrześniu 1939 wyjechał do Włoch, gdzie organizował ewakuację polskich żołnierzy do Francji. Aresztowany przez włoską policję w 1940 roku przebywał w areszcie domowym w Montefiascone. Zmarł w 27 sierpnia 1942 roku w szpitalu, w Viterbo, w wyniku ostrego zapalenia wyrostka[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Andrzej Olejko: Porca Madonna, kde je moja diabol? w: "Militaria XX wieku" nr 5/2008(26), ss.4-13
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 435.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]