Cecylia Walewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cecylia Walewska
Colonna, Marek Derwid', Selika[1]
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1859
Nowo-Radomsko
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Warszawa
Dziedzina sztuki pisarka, publicystka[1]

Cecylia Walewska, z domu Zaleska (ur. 2 listopada 1859 w Nowo-Radomsku, zm. w kwietniu 1940 w Warszawie) – polska prozaiczka, publicystka, i działaczka ruchu kobiecego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Józefata Zaleskiego i Wandy z domu Egger. Z zawodu nauczycielka muzyki. Ukończyła konwersatorium w Warszawie, dokształcała się na Uniwersytecie Latającym oraz w Towarzystwie Kursów Naukowych. Od 1899 do 1927 w redakcji czasopisma kobiecego „Bluszcz” zajmującego się kwestią emancypacji kobiet. W 1901 roku zesłana na Syberię za udział w manifestacji na cześć Kilińskiego. Po odzyskaniu niepodległości przez kilka lat pracowała jako referentka do spraw zatrudnienia kobiet w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Była członkinią m.in. Związku Równouprawnienia Kobiet Polskich i Polskiego Stowarzyszenia Równouprawnienia Kobiet Polskich.

Publikowała m.in. nowele, przeglądy muzyczne, szkice krytycznoliterackie oraz artykuły poświęcone pracy zawodowej kobiet w czasopismach: „Antrakt” (debiut w 1876), „Tygodnik Ilustrowany”, „Tygodnik Mód i Powieści”, „Kobieta Współczesna”, Kurier Codzienny, Kurier WarszawskiPrawda”, „Nowa Gazeta[1], „Świt”.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zbiory nowel i opowiadań:

  • Z paradoksów życia (1897)[1]
  • Podsłuchane (1897)[1]
  • Koleżanka Stefa (1913)
  • Zapomnisz? (1914)

Powieści:

  • Bez duszy (1899)
  • Autor (1903)[1]
  • Dusze współczesne (1913)[1]
  • Biała pani (1914)
  • Błąd (1916)

Szkice o ruchu kobiecym:

Napisała także szkice krytyczne o Narcyzie Żmichowskiej (1913) i Marii Rodziewiczównie (1927)[1].

W tekście Z dziejów krzywdy kobiet rekonstruuje historię patriarchatu wskazując na szereg kulturowych i religijnych barier uniemożliwiających kobietom osiągnięcie równości. Powtarzała za Olympią de Gouges, że „jeżeli kobiecie przysługuje prawo do szafotu, to tym samym winna zdobyć i prawo do trybuny”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Gajkowska 1991 ↓, s. 542.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walewska Cecylia. W: Dawni pisarze polscy od początków piśmiennictwa do Młodej Polski. Przewodnik biograficzny i bibliograficzny. oprac. Roman Loth. T. V: U–Ż, uzupełnienia, indeksy. Warszawa: Fundacja Akademia Humanistyczna: Instytut Badań Literackich, 2004, s. 18-9.
  • Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska. Wyd. IX - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 433, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13850-9.
  • Cecylia Gajkowska: Walewska Cecylia. W: Literatura polska: przewodnik encyklopedyczny. red. Julian Krzyżanowski, Czesław Hernas. T. 2: N-Ż. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1991. ISBN 83-01-05369-0.