Cerkiew Świętych Piotra i Pawła w Moskwie (rejon Tagański)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
Храм святых апостолов Петра и Павла
Distinctive emblem for cultural property.svg 7710589000[1]
świątynia oficjalnego przedstawicielstwa Serbskiego Kościoła Prawosławnego
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Miasto wydzielone  Moskwa
Miejscowość Coat of Arms of Moscow.svg Moskwa
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny / Serbski Kościół Prawosławny
Eparchia moskiewska miejska / przedstawicielstwo w Moskwie
Wezwanie Świętych Piotra i Pawła
Wspomnienie liturgiczne 29 czerwca/12 lipca
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki Bogolubowska Ikona Matki Bożej (kopia)[2]
Położenie na mapie Moskwy
Mapa lokalizacyjna Moskwy
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
Ziemia55°45′04,7″N 37°38′36,0″E/55,751306 37,643333
Strona internetowa

Cerkiew Świętych Piotra i Pawłaprawosławna cerkiew w Moskwie, w rejonie Tagańskim. Działa przy niej oficjalne przedstawicielstwo Patriarchatu Serbskiego przy Patriarchacie Moskiewskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ikonostas

Pierwsza murowana cerkiew na miejscu funkcjonującej obecnie świątyni wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1631. W 1693 w świątyni tej patriarcha moskiewski i całej Rusi Adrian prowadził pogrzeb Wassy Stroganowej. Również patriarcha Adrian pobłogosławił rozbiórkę starszej cerkwi i wzniesienie na jej miejscu nowej, co nastąpiło w latach 1700–1702. W świątyni znalazły się dwa ołtarze – dotychczasowych patronów, Świętych Piotra i Pawła oraz główny ikony Matki Bożej „Znak”. Ktitorami świątyni były rodziny Kołyczewów i Jeropkinów[3]. W 1731 do bryły budynku dostawiono trzeci ołtarz Kazańskiej Ikony Matki Bożej, w tym samym roku poświęcony przez protopopa soboru Zaśnięcia Matki Bożej na Kremlu Joanna Maksimowa. W 1748 budowla silnie ucierpiała w czasie pożaru Moskwy, następnie odbudowano ją ze środków parafian. W 1771 wzniesiono cerkiewną dzwonnicę[3]. W czasie pożaru Moskwy w 1812 cerkiew ucierpiała mniej, niż inne prawosławne świątynie w okolicy. Zniszczony został jedynie dom mieszkalny dla duchowieństwa[3].

Po rewolucji październikowej świątynia była zagrożona likwidacją – jej zamknięcia domagał się miejscowy oddział pionierów, który chciał przejąć obiekt. W sprawie cerkwi wydana została korzystna dla pionierów rezolucja miejscowych władz, ostatecznie jednak budowla pozostała w rękach parafii i nigdy nie została zamknięta, nigdy też nie przeszła w ręce Żywej Cerkwi. Do świątyni przenoszono w kolejnych latach utensylia i ikony z likwidowanych cerkwi, służyli w niej kapłani, których wcześniejsze parafie zlikwidowano[3]. Jednym ze szczególnie czczonych wizerunków, które w takich okolicznościach znalazły się na wyposażeniu budynku, była ikona patronalna z monasteru św. Jana Chrzciciela w Moskwie, uważana za cudotwórczą. Znajdowała się ona w świątyni do restytucji monasteru w 2000[4].

Od 1948 przy cerkwi utworzono oficjalne przedstawicielstwo Serbskiego Kościoła Prawosławnego, jednak z powodów politycznych w czasach radzieckich nigdy nie podjęło ono faktycznej działalności i jest aktywne dopiero od 1999[3].

Cerkiew reprezentuje styl baroku moskiewskiego[3]. W obiekcie przetrwało oryginalne wyposażenie wnętrza[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]