Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kulaszne
Wyznanie greckokatolickie
Rodzaj Cerkiew
Wezwanie św. Michała Archanioła
Historia
Data budowy 1906 lub 1912
Data zniszczenia 1974
Dane świątyni
Budulec drewno
Stan obecny odbudowana, czynna
Położenie na mapie gminy Komańcza
Mapa lokalizacyjna gminy Komańcza
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem
Ziemia49°24′39,1″N 22°09′29,2″E/49,410861 22,158111

Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulasznem – drewniana cerkiew greckokatolicka z początku XX wieku, wzniesiona na miejscu wcześniejszej. Spłonęła w pożarze w 1974, została odbudowana ponownie z przeznaczeniem na kościół rzymskokatolicki, ale przy zachowaniu specyfiki architektury cerkiewnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Istnieją przekazy poświadczające istnienie cerkwi na tym miejscu już w drugiej połowie XVIII w., noszącej wezwanie św. Proroka Ilji. Cerkiew św. Michała Archanioła powstała w roku 1906 lub 1912 i była trzecią na tym miejscu (poprzednią, również św. Michała, zbudowano w 1901, nie wiadomo jednak, dlaczego tak szybko konieczna była budowa następnej).

Po Akcji „Wisła” cerkiew była współużytkowana przez katolików obrządku łacińskiego i bizantyjsko-ukraińskiego. W 1974 została zniszczona przez pożar, a na jej miejscu wzniesiony murowany kościół. Również on jest wykorzystywany przez wyznawców obydwu rytów.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew była zbliżona do modelu cerkwi bojkowskiej, z trzema sygnaturkami o cebulastych, niewielkich kopułach z dobudowaną zakrystią z osobną sygnaturką. Wszystkie okna obiektu były prostokątne. Cerkiew posiadała wolnostojącą dzwonnicę na planie ośmioboku, datującą się z tego samego okresu, również zwieńczoną kopułą. Wnętrze zdobiła polichromia figuralna, do czasu pożaru zachował się dwurzędowy ikonostas.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, 83-89188-38-4, Rewasz, Pruszków 2005