Cerkiew św. Mikołaja w Mycowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Mikołaja w Mycowie
Distinctive emblem for cultural property.svg A/32 z dnia 19.03.1966[1]
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Miejscowość Myców
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Parafia św. Michała Archanioła w Żniatynie
Wezwanie św. Mikołaja
Położenie na mapie gminy Dołhobyczów
Mapa lokalizacyjna gminy Dołhobyczów
Cerkiew w Mycowie
Cerkiew w Mycowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew w Mycowie
Cerkiew w Mycowie
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Cerkiew w Mycowie
Cerkiew w Mycowie
Położenie na mapie powiatu hrubieszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu hrubieszowskiego
Cerkiew w Mycowie
Cerkiew w Mycowie
Ziemia50°26′42,4″N 23°59′55,8″E/50,445111 23,998833

Cerkiew św. Mikołaja w Mycowie – dawna cerkiew greckokatolicka i prawosławna.

Od 2006 użytkowana jako kaplica rzymskokatolickiej parafii w Żniatynie.

Historia obiektu[edytuj | edytuj kod]

Dawna cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja wzniesiona została w 1859. Około 1875 zamieniona na prawosławną. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w latach 1945-47 użytkowana była jako warsztat, a później, kiedy powstał PGR, jako magazyn. Od 1963 opuszczona ulegała postępującej dewastacji. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych z inicjatywy Społecznej Komisji Opieki nad Zabytkami Sztuki Cerkiewnej przeprowadzono remont, między innymi kładąc nowy blaszany dach oraz zrekonstruowano zniszczone zakrystie[2]. Od 2006 służy jako kaplica pw. św. Jana Chrzciciela rzymskokatolickiej parafii w Żniatynie.

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Jest to cerkiew jednokopułowa – nad nawą ośmiopołaciowa kopuła z latarnią, wsparta na wysokim ośmiobocznym tamburze, trójdzielna: prezbiterium, szersza nawa i babiniec równej szerokości z prezbiterium kwadratowe. Prezbiterium zwrócone na zachód, a w jego przedłużeniu zakrystia. Drewniana konstrukcji zrębowej, zwęglowana na rybi ogon, oszalowana. Kopuła, dwuspadowe dachy nad prezbiterium, babińcem i zakrystią oraz okap kryte blachą.

Wewnątrz w nawie ośmiopolowe pozorne sklepienie kopulaste, w pozostałych pomieszczeniach stropy. Zachowała się polichromia z 1862 o tradycjach późnobarokowych oraz niepełny ikonostas barokowo-rokokowy zapewne z końca XVIII wieku gruntownie przemalowany[3]. W cerkwi unikatowo umieszczone są dwa chóry jeden nad drugim.

Wokół cerkwi[edytuj | edytuj kod]

Obok świątyni stała murowana dzwonnica z pięcioma dzwonami. Została rozebrana w 1969 przez PGR. Cerkiew otacza zdewastowany cmentarz, gdzie pozostało kilka kamiennych nagrobków.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew jest obiektem transgranicznego szlaku turystycznego Bełżec - Bełz[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ​ISBN 978-83-62460-26-7

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]