Cerkiew św. Paraskewy w Ustianowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Paraskewy
w Ustianowej
obecnie kościół
Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-116 z dnia 7.09.1959[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Ustjanowa Górna
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Narodzenia NMP w Ustianowej
Wezwanie Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (obecnie)
św. Paraskewy (poprzednio)
Położenie na mapie gminy Ustrzyki Dolne
Mapa lokalizacyjna gminy Ustrzyki Dolne
Cerkiew św. Paraskewy w Ustianowej
Cerkiew św. Paraskewy
w Ustianowej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew św. Paraskewy w Ustianowej
Cerkiew św. Paraskewy
w Ustianowej
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Cerkiew św. Paraskewy w Ustianowej
Cerkiew św. Paraskewy
w Ustianowej
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Cerkiew św. Paraskewy w Ustianowej
Cerkiew św. Paraskewy
w Ustianowej
Ziemia49°25′10,7″N 22°33′14,8″E/49,419639 22,554111
Kaplica grobowa Szemelowskich

Cerkiew św. Paraskewy w Ustianowej – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Ustjanowej Górnej wzniesiona w 1792.

Od 1971 cerkiew pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego pw. Narodzenia NMP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbudowana w 1792[2][3], należała do greckokatolickiego dekanatu ustrzyckiego. Do parafii należały filialne cerkwie w Równi i Ustjanowej Dolnej (zniszczona po wojnie). W 1892 odnowiona i rozbudowana. Po II wojnie światowej świątynię zamknięto. W 1956 dawne cerkiewne wyposażenie wywieziono do muzeum do Sanoka. Miejscowa ludność od lat pięćdziesiątych starała się o adaptowanie cerkwi na kościół rzymskokatolicki, na co władza ludowa zezwoliła dopiero w 1971. Zdewastowaną cerkiew wyremontowano w latach 1973–1974. Na początku XXI w. wykonano dwa ołtarze boczne, ambonę i mensę stylistycznie nawiązujące do ołtarza głównego[3].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Jest to świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna, obita gontem, z kwadratowym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Gzyms profilowany, z podmurówką osłoniętą gontowym fartuchem. Dach o osobnych kalenicach, z baniastą wieżyczką. Strop płaski, belkowy. Wewnątrz ołtarz rokokowy z końca XVIII w., pochodzący z kościoła w Hoczwi. Dawny ikonostas można zobaczyć w Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. W ołtarzu głównym znajduje się jedna z kopii obrazu Matki Bożej Sokalskiej.

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Obok cerkwi znajduje się drewniana dzwonnica oraz murowana kaplica grobowa Szemelowskich[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-09-30. [dostęp 2015-12-12].
  2. Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda: Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2011, s. 204, 205. ISBN 83-89188-08-2.
  3. a b c Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPARHIA, Rzeszów 2015, s. 299, 300. ISBN 978-83-61577-68-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]