Cerkiew Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Łuczycach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-1348 z dnia 03.11.1992[1]
cerkiew parafialna
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Łuczyce
Wyznanie katolickie
Kościół grekokatolicyzm
Parafia Ofiarowania Najświętszej Marii Panny w Łuczycach
Wezwanie Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy
Położenie na mapie gminy wiejskiej Przemyśl
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Przemyśl
Łuczyce, cerkiew
Łuczyce, cerkiew
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łuczyce, cerkiew
Łuczyce, cerkiew
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Łuczyce, cerkiew
Łuczyce, cerkiew
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przemyskiego
Łuczyce, cerkiew
Łuczyce, cerkiew
Ziemia49°44′51,6″N 22°49′27,0″E/49,747667 22,824167

Cerkiew Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Łuczycach – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Łuczycach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbudowana w 1856 jako pierwsza cerkiew we wsi i stanowiła filię greckokatolickiej parafii w Krównikach. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w latach 1947–91 stała opuszczona, zdewastowana i pozbawiona wyposażenia. Dekretem biskupa Jana Martyniaka z 14 września 1991 reaktywowano w Łuczycach parafię greckokatolicką. Cerkiew pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Łuczycach zrekonstruowano w latach 1992–94[2].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, otoczona daszkiem okapowym. Prezbiterium mniejsze od nawy. Każda część nakryta oddzielnymi dachami naczółkowymi zwieńczonymi niewielkimi cebulastymi bańkami[2].

We wnętrzu cerkwi znajduje się ikonostas z XIX w. i kilka chorągwi procesyjnych[2].

Otoczenie świątyni[edytuj | edytuj kod]

Obok cerkwi znajduje się drewniana dzwonnica szkieletowa z 1866 z krytym dachem brogowym, oraz cmentarz przycerkiewny, także wpisane do rejestru zabytków[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-09-30. [dostęp 2018-07-17].
  2. a b c d Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPATHIA, Rzeszów 2015, s. 173. ISBN 978-83-61577-68-3. OCLC 922211420.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]