Cezary Kunderewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cezary Kunderewicz (ur. 23 czerwca 1912 w Kijowie, zm. 20 sierpnia 1990 w Warszawie) – historyk prawa i myśli politycznej, romanista, papirolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Cezary Kunderewicz urodził się w 1912 w Kijowie. Kilka lat później w związku z wybuchem I wojny światowej został wysłany do rodziny w Warszawie. W roku 1931 ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Reytana i rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Po roku przeniósł się na Wydział Prawa. Studia ukończył w roku 1936. W związku z początkowym brakiem możliwości zatrudnienia w uczelni, C. Kunderewicz podjął się pracy rachmistrza na budowie. Wkrótce rozpoczął przygotowywanie rozprawy doktorskiej oraz jednocześnie aplikację sądową. Pracę doktorską przygotował na seminarium filozofii prawa Eugeniusza Jarry. Stopień doktora uzyskał w roku 1939[1].

W okresie II wojny światowej był zatrudniony w administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po usunięciu go z funkcji p.o. sekretarza uczelni w roku 1941 kontynuował prace badawcze. Po zakończeniu Powstania Warszawskiego C. Kunderewicz znalazł się w obozie w Pruszkowie, skąd miał wraz z rodziną trafić do Auschwitz-Birkenau. Udana ucieczka z transportu sprawiła, że koniec wojny zastał ich w Krakowie.

Po wojnie zaangażował się w odbudowywanie struktur Uniwersytetu Warszawskiego. Zatrudniony został w Katedrze Historii Prawa na Zachodzie Europy. W tym czasie przygotował rozprawę habilitacyjną dotyczącą Jacquesa-Béninge Bossueta. Mimo skierowania pracy do druku, w 1949 praca została zwrócona przez Ministerstwo Szkół Wyższych i Nauk z adnotacją o odmowie jej publikacji. W tym samym czasie C. Kunderewicza pozbawiono zatrudnienia na Wydziale Prawa [2].

Wkrótce naukową opiekę nad C. Kunderewiczem roztoczył Rafał Taubenschlag. W 1954 zatrudnił go w Katedrze Prawa Antycznego UW. W roku 1958 C. Kunderewicz przedstawił nową rozprawę habilitacyjną. Ta uznana jednak została za pracę doktorską. Mimo niesprzyjających okoliczności, w roku 1960 badacz przedstawił nową rozprawę poświęconą działalności urzędników w starożytnym Egipcie, na podstawie której uzyskał stopień docenta.

W roku 1961 C. Kunderewicz przyjął zaproponowane mu stanowisko kierownika Zakładu Prawa Rzymskiego w Uniwersytecie Łódzkim. Zastąpił na nim swego dawnego nauczyciela prawa rzymskiego, Borysa Łapickiego. W roku 1966 władze Uniwersytetu Łódzkiego wystąpiły o nadanie C. Kunderewiczowi tytułu profesora nadzwyczajnego. Kolejny raz próba awansu zawodowego prawnika zakończyła się porażką z powodu odmowy ze strony władz państwowych. Tytuł profesora nadzwyczajnego C. Kunderewicz uzyskał dopiero w roku 1971, zaś profesora zwyczajnego w roku 1976. Kierownikiem Katedry Prawa Rzymskiego pozostawał do momentu przejścia na emeryturę w roku 1982[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Opracowania monograficzne

  • Poglądy filozoficzno-prawne Łukasza Opalińskiego, Warszawa 1939.
  • Dzieła Stanisława Łochowskiego i Marcina Paciorkowskiego o polskim procesie granicznym, Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze 1956.
  • Evolution historique de la responsabilité des fonctionaires dans l'Eqypte ptolémeïque, EOS (Symbolae Raphaeli Taibenschlag dedicatae)vol. 48 fasc. 2, s. 101-115.
  • Evolution historique de la responsabilité des fonctionaires dans l'Eqypte ptolémeïque, romaine et byzantine, II partie, RIDA 4 (1957), s. 167-217 (polski przekład w: Studia z rzymskiego prawa administracyjnego, Łódź: Wydaw. Uniwersytetu Łódzkiego 1991, s. 15-64).
  • Ochrona zabytków architektury antycznej w Kodeksie Teodozjańskim, Archeologia XVII (1966), s. 80-87.
  • Najstarsze prawa świata, Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1972.
  • Le gouvernement et les étudiants dans le Code Théodosien, RHD 50.4 (1972), 575-588 (polski przekład w: Studia z rzymskiego prawa administracyjnego, Łódź: Wydaw. Uniwersytetu Łódzkiego 1991, s. 79-90).
  • Prawo budowlane starożytnego Rzymu, cz. 1, CPH 29.2 (1977), s. 91-115.
  • Prawo budowlane starożytnego Rzymu, cz. 2, CPH 31.1 (1979), s. 53-74.
  • Ochrona środowiska naturalnego w prawie rzymskim, CPH 33.2 (1981), s. 1-10.
  • Rzymskie prawo prywatne, Łódź: UŁ 1982 (wyd. 2 - 1995).


Przekłady

  • M. J. Siergiejenko, Pompeja, z jęz. ros. tł. Cezary Kunderewicz, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1956.
  • William Tarn, Cywilizacja hellenistyczna, z ang. przeł. Cezary Kunderewicz, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1957.
  • Josef Klíma, Prawa Hammurabiego, z czes. przeł. Cezary Kunderewicz, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1957.
  • Mortimer Wheeler, Rzym poza granicami Cesarstwa, przeł. Cezary Kunderewicz, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1958.
  • Józef D. Amusin, Rękopisy znad Morza Martwego, przeł. Cezary Kundrewicz, Warszawa: "Wiedza Powszechna" 1963.

Opracowania źródeł

  • Frontinus, O akweduktach miasta Rzymu, przeł., oprac. i wstępem opatrzył Cezary Kunderewicz, Warszawa: Instytut Historii Kultury Materialnej PAN 1961.
  • Frontinus, De aquaeductu urbis Romanae, edidit C. Kundereiwcz, Leipzig: Bibliotheca Teubneriana 1973.
  • Gaius, Instytucje, z łac. przeł. i wstępem opatrzył Cezary Kunderewicz, oprac. Jan Rezler, Warszawa: PWN 1982.
  • Instytucje Justyniana, z łac. przeł. i przedmową opatrzył Cezary Kunderewicz, Warszawa: PWN 1986.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T.A.J. Banyś, Ł.J. Korporowicz, Cezary Kunderewicz, [w:] A. Liszewska, A. Pikulska-Radomska (red.), 70 Lat Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkeigo, Łódź 2015
  2. T.A.J. Banyś, Ł.J. Korporowicz, Cezary Kunderewicz, [w:] A. Liszewska, A. Pikulska-Radomska (red.), 70 Lat Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkeigo, Łódź 2015
  3. T.A.J. Banyś, Ł.J. Korporowicz, Cezary Kunderewicz, [w:] A. Liszewska, A. Pikulska-Radomska (red.), 70 Lat Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkeigo, Łódź 2015

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]