Chłoporobotnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chłoporobotnicy – kategoria społeczno-zawodowa, mająca znamiona warstwy społecznej oznaczająca rolników łączących pracę we własnym gospodarstwie rolnym, zazwyczaj niewielkim z pracą w zawodach pozarolniczych, głównie związanych z przemysłem.

Kategoria ta występowała głównie w Polsce Ludowej w okresie intensywnej industrializacji. Liczbę chłoporobotników w 1970 r. szacowano na 1 200 000 osób[1]. Według władzy ludowej chłoporobotnicy mieli stać się wiodąca warstwą narodu[2]. Po 1989 wiele osób z tej warstwy stawało się bezrobotnymi ze względu na to, iż wobec konieczności zmniejszania zatrudniania w zakładach pracy, tego typu osoby posiadały dodatkowe środki utrzymania.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia Powszechna PWN, Warszawa 1973, t. 1, s. 451.
  2. Chłoporobotnik i boa grzechotnik.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Powszechna PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]