Charles Kuentz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charles Kuentz
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1897
Ranspach, Reichsland Elsaß-Lothringen, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 2005
Colmar, Alzacja, Francja
Przebieg służby
Lata służby 19161918
19391940
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Flag of France.svg Francuskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa

Charles Kuentz (ur. 18 lutego 1897 w Ranspach, zm. 7 kwietnia 2005 w Colmar) – ostatni alzacki weteran cesarskiej armii Wilhelma II[1][2][3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Charles Kuentz był synem kolejarza[4]. W trakcie I wojny światowej, tak jak 380 000 Alzatczyków i Lotaryńczyków[5], został zmobilizowany do armii niemieckiej. Powołanie otrzymał w 1916, służył jako artylerzysta na obu frontach[3][1] do końca wojny[6]. Po zawieszeniu broni wrócił do domu, podobnie jak większość Alzatczyków i Lotaryńczyków, wystąpił o przyznanie obywatelstwa francuskiego. W okresie międzywojennym pracował jako urzędnik pocztowy[3], ożenił się i miał czwórkę dzieci[3].

Po wybuchu II wojny światowej został ponownie zmobilizowany, tym razem do armii francuskiej, lecz jego służba nie trwała długo, został zwolniony do cywila ze względu na wiek i sytuację rodzinną. W 1940, kiedy Alzacja ponownie została włączona do Niemiec, przeprowadził się z rodziną do Colmar. Jego najstarszy syn François został siłą wcielony do Waffen-SS. Jak wielu Malgré-nous poległ na froncie w 1944, podczas walk w Normandii[3].

W listopadzie 2004 w Ieper, Charles Kuentz spotkał się z Harrym Patchem, ostatnim żyjącym brytyjskim weteranem wielkiej wojny[7][8], który walczył po przeciwnej stronie w bitwie pod Passchendaele. Ich spotkanie zostało sfilmowane i wyemitowane w BBC One rok później pod tytułem The last Tommy[9]. W tym samym roku Kuentz udzielił około 30 wywiadów, w których przedstawił swoje wspomnienia z I wojny światowej. Jak sam twierdził, czynił to, aby nikt nie zapomniał o wojnie i aby już nigdy nie doszło do takiej tragedii[3].

Charles Kuentz zmarł 7 kwietnia 2005 w Colmar w wieku 108 lat i 48 dni[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b www.spiegel.de: Die Westfront - Der letzte Mann, abgerufen am 27. Juli 2009
  2. Georg Diez: Einer von zehn Millionen, FAZ, 31. Juli 2004
  3. a b c d e f World War I veteran changed armies twice, nationalities four times. W: Agence France Presse [on-line]. 30 lipca 2004. [dostęp 2 listopada 2016].
  4. Charles Kuentz – Germany's only surviving veteran of the Great War. W: Western Front Association [on-line]. 4 sierpnia 2008.
  5. 95% des Alsaciens-Lorrains incorporables se battent pour le Reich. Mais "ces ennemis des poilus" n'étaient pas des malgré-nous avant l'heure. Le grand silence Article en ligne
  6. Des steppes de l'Est à la mêlée des Flandres - L'itinéraire de Charles Kuentz, artilleur alsacien du Kaiser (1916-1918), dans La Grande Guerre Magazine, numéro 33, septembre 2001.
  7. Harry, 106, trifft Charles, 107. Was ein deutscher und ein britischer Veteran 2004 in Flandern einander zu sagen hatten
  8. 'With a handshake we said more about peace than anything else ever could' The Telegraph UK, 14. November 2004
  9. Harry Patch. On Remembrance Sunday, the last Tommy makes a moving plea to honour soldiers before it's too late. „Daily Mail”, 11 listopada 2007. [dostęp 2 listopada 2016]. 
  10. Nachruf auf weltwoche.ch

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jean-Noël Grandhomme, « Charles Kuentz »,Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne, tom 46, s. 4751
  • « Des steppes de l'Est à la mêlée des Flandres - L'itinéraire de Charles Kuentz, artilleur alsacien du Kaiser (1916-1918) », La Grande Guerre Magazine, numero 33, wrzesień 2001

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]